Zillierbach Dam, Zwaartekrachtdam bij Elbingerode, Duitsland.

De Zillierbachtalsperre is een betonnen zwaartekrachtdam, gebouwd van 1934 tot 1936 in de Oost-Harz, ongeveer 3 km ten zuidwesten van Voigtstieg. De 186,5 m lange en 3,5 m brede kruin ligt op 473,8 m boven zeeniveau en rijst ongeveer 45 m boven de fundering uit. De dam stuwt de Zillierbach op tot een stuwmeer van circa 24 ha en 1,4 km lang, met een klein begroeid eiland bij de zuidoever dat bij laag water als schiereiland te voet bereikbaar wordt.

Het plan voor een dam in de Zillierbach ontstond in 1931; de bouw liep van 1934 tot juni 1936, eerst gepland als boogdam en uitgevoerd als betonnen zwaartekrachtdam. Het materiaal kwam per werkspoorlijn uit Drei Annen Hohne, en bij de inlaat van het stuwmeer verrees een zagerij voor het bekistingshout. In 1935 vonden arbeiders onder de Peterstein een bronstijdvondst van rond 1000 v.Chr., nu in het Harzmuseum in Wernigerode. In de laatste oorlogsdagen wilde de SS de muur opblazen, wat werd verhinderd door de waarschuwing van de stuwmeester aan de geallieerden.

De beek heette tot de 16e eeuw Holtemme en verschijnt vanaf 1558 als Zilgerbach; de huidige naam kwam later. De wisselende afvoer werd geregeld door de Wormsgraben, een kunstmatige greppel aan de zuidzijde van de Hohneklippen uit de late 12e eeuw. Het stuwmeer ligt in een drinkwaterbeschermingsgebied, zwemmen is er niet toegestaan.

Een rond pad van 4,5 km loopt om het stuwmeer en gaat over de dammuur, die sinds de renovatie van 1998-2000 voor voetgangers open is. Toegang is er vanaf Drei Annen Hohne, Elbingerode en Wernigerode. Een zijpad klimt naar de Peterstein (498 m), waar bomen zijn gekapt voor het uitzicht op dam en meer. Zwemmen is verboden omdat het meer drinkwater levert.

Het waterlichaam stond vroeger onder een andere naam en diende oorspronkelijk om water naar verschillende nederzettingen in de Harz te brengen. Deze functie blijft vandaag de dag belangrijk voor de watervoorziening van de regio.