Schloss Marquardt, Historisch kasteel in Marquardt, Potsdam, Duitsland.

Schloss Marquardt is een gebouw met meerdere vleugels, 15 km ten noordwesten van het centrum van Potsdam in de wijk Marquardt. De muren van beige stuc dragen steile daken van roodbruine pannen; de linkervleugel heeft een schilddak met kleine dakkapellen, en een rond middendeel met een kleine groene koperen koepel staat naast een galerij van één verdieping met doorlopende vensters met roeden en een balustrade. Rechts rijst een vierkante toren met groen koperen dak en loggia bij de top boven een vleugel met rechthoekige vensters; stenen treden leiden links naar een terras.

Het domein wordt voor het eerst vermeld in 1313 onder de Slavische naam Skoryn, later verduitst tot Schorin. In 1660 voegde Moritz Andreas von Wartenberg twee boerderijen samen tot een riddergoed. Na de kinderloze dood van de laatste Wartenberg in 1704 verwierf Marquard Ludwig von Printzen het bezit en kreeg in 1708 koninklijke toestemming om het naar zijn voornaam Marquardt te vernoemen. Een brand verwoestte in 1791 delen van het herenhuis en de boerderij.

Het dorp wordt in 1313 voor het eerst vermeld als Skoryn, later verduitst tot Schorin; de naam Marquardt komt van Marquard Ludwig von Printzen, die het landgoed naar zijn eigen voornaam mocht vernoemen. In 1843 veranderde de pastoor de spelling van Marquard in Marquardt. Theodor Fontane verbleef hier drie keer en noemde het herenhuis als eerste een Schloss.

Het paleis fungeert als privéplek voor evenementen en is niet altijd opengesteld voor het publiek, dus bezoekers moeten vooraf controleren of het terrein op hun geplande bezoekdatum toegankelijk is. Vooruit plannen helpt teleurstellende reizen te voorkomen.

Op het landgoed lag de Blaue Grotte, een ruimte met dubbele wanden en gekleurde lichteffecten die generaal Hans Rudolf von Bischoffwerder, een rozenkruiser, na 1795 liet inrichten in een beboste heuvel voor spiritistische bijeenkomsten voor koning Frederik Willem II. Een latere eigenaar liet haar tussen 1860 en 1870 wegens bouwvalligheid afbreken; de exacte plek is nu onbekend.