Schloss, Waterburcht in Sulzdorf an der Lederhecke, Duitsland

Burg Brennhausen is een waterburcht waarvan twee gotische woontorens en een verbindingsvleugel oprijzen van een rechthoekig stenen terras in de vallei. De vierlaagse noordtoren en de lagere vierkante zuidtoren dragen hoge zadeldaken met rode pannen; de muren bestaan grotendeels uit ongepleisterd, onregelmatig zandsteen met in elkaar grijpende hoekblokken en deels vakwerkopbouwen. De grachten en de kasteelvijver zijn hersteld, zodat het complex weer volledig door water is omgeven.

Brennhausen wordt in 1182 voor het eerst vermeld, toen graaf Poppo van Henneberg een tiende van Brunechenhusen verpachtte. De familie Truchseß bezat het tot 1542; dakbalken en een kelderingang dateren van kort na 1525, toen boeren het kasteel tijdens de Boerenoorlog in brand staken. In 1681 kwam het aan de von Bibra's, die het nog bezitten via de in 2002 opgerichte Stiftung Brennhausen.

Josef Braun verklaart de naam Brennhausen als "de huizen bij een waterbron", naar de oude vorm Brünn voor de beek die naast de nederzetting ontspringt en in de Saale uitmondt; Heinrich Wagner leidt hem juist af van de oude Duitse voornaam Brunicho. Het kasteel is nog eigendom van de door Friedrich Gotthelf von Bibra gestichte linie van de Freiherren von Bibra-Brennhausen, die het landgoed laat beheren en het kasteel af en toe bewoont.

Het kasteel staat ongeveer vier kilometer ten westen van Sulzdorf an der Lederhecke, op een rechthoekig stenen terras in de vallei. Het is nog bewoond en alleen van buiten te bekijken. De toegang ligt in het westen via een stenen brug; de grachten en de kasteelvijver zijn hersteld, zodat het gebouw weer volledig door water is omgeven.

De grachten en de kasteelvijver, drooggelegd en in de inventaris van 1915 alleen als moerassige weiden vermeld, zijn de laatste decennia hersteld, zodat het kasteel weer volledig door water is omgeven. De familie von Bibra, sinds 1681 eigenaar, emigreerde begin twintigste eeuw naar de VS, maar laat het landgoed nog beheren en bewoont het kasteel af en toe; sinds 2002 is het eigendom van de Stiftung Brennhausen.