Klooster Lüne, Benedictijner klooster in Lüneburg, Duitsland.

De abdij van Lüne is een evangelisch-luthers stift in Lüneburg, in 1172 gesticht als benedictijner vrouwenklooster. De na een grote brand in 1380 in baksteengotiek herbouwde gebouwen vormen een L-vormig complex rond de kruisgang. De kloosterkerk St. Bartholomeüs, gebouwd 1373–1479, is 32,71 m lang en 14,16 m hoog, met een veelhoekig koor en hoge spitsboogvensters. Op de dakaansluiting rijst een slanke toren met spits.

De abdij van Lüne werd in 1172 gesticht door een gemeenschap van minder dan tien adellijke vrouwen uit Nordborstel, onder leiding van Hildeswidis von Marcboldestorpe, die introkken in een kapel uit 1140. De stichtingsoorkonde werd ondertekend door bisschop Hugo van Verden, Hendrik de Leeuw en abt Berthold II van Sint-Michiel in Lüneburg. In de 13e eeuw nam het klooster de regel van Benedictus aan; de gebouwen brandden af in 1240 en 1372 en werden dichter bij Lüneburg herbouwd.

Het klooster ontleent zijn naam aan het dorp Lüne en gaf zijn naam aan het Amt Lüne en de parochie Lüne. De nonnen kwamen vooral uit de Lüneburgse patriciërsfamilies en kregen onderwijs in Latijn, de vrije kunsten, de christelijke leer en de liturgie. Sinds 2023 is Amélie Gräfin zu Dohna abdis, zij volgde Reinhild Freifrau von der Goltz op.

Bezoeken worden het best georganiseerd via rondleidingen die via de Klosterkammer Hannover kunnen worden geboekt. Plan voldoende tijd in om de kloostergang, kerk en textielcollecties rustig te verkennen.

De oostwand van het refectorium draagt muurschilderingen die worden toegeschreven aan Hinrik Levenstede de Jongere, rond 1490 gemaakt: een Anna selbdritt met zeven mannelijke en zeven vrouwelijke heiligen aan weerszijden. Na de Reformatie werden ze onder pleisterwerk verborgen. Boven het altaar van het nonnenkoor hangt een Bewening uit de werkplaats van Lucas Cranach de Oudere, met daarboven een beschilderde houten kandelaarmaagd van omstreeks 1500.