Saint Bartholomew's Chapel, Romaanse kapel in Paderborn, Duitsland.

De Sint-Bartholomeüskapel is een stenen kapel, omstreeks 1017 gebouwd ten noorden van de dom van Paderborn. De steile gevel van onregelmatige lichte stenen heeft twee rondboogvensters, gedeeld door kleine zuilen, en een rondboogportaal met een donkere dubbele deur. Binnen plaatsten Byzantijnse bouwlieden koepelgewelven op zuilen waarvan de kapitelen tot de belangrijkste werken van de Ottoonse beeldhouwkunst horen.

Bisschop Meinwerk van Paderborn (1009-1036) liet de kapel rond 1017 bouwen als deel van het Ottoonse koninklijk paleis dat hij voor Hendrik II oprichtte; de 12e-eeuwse Vita Meinwerci meldt dat Griekse bouwlieden haar bouwden. Opgravingen tonen de inpassing in dat paleis. Het doel is onzeker; Manfred Balzer vermoedt dat zij diende voor de liturgische kleding van de koning voor hij de dom binnenging. Gerestaureerd in 1825-1828 onder Frederik Willem III, doorstond zij de Tweede Wereldoorlog met geringe schade.

De kapel is genoemd naar de apostel Bartholomeüs, aan wie ze is gewijd. Vanaf 1591 bezaten de jezuïeten het Bartholomeüsbeneficie; na de opheffing van de orde in 1773 nam het Paderborner Studienfonds het beheer over. In de 19e eeuw gebruikte een leidekker de kapel als werkplaats; vanaf 1940 woonden Poolse dwangarbeiders er de zondagsmis bij.

De kapel staat aan de noordzijde van de dom van Paderborn, naast het Museum in der Kaiserpfalz, in het voetgangersgebied van het centrum. De ingang is de bronzen deur die Heinrich Gerhard Bücker in 1978 maakte. Het interieur is klein en de vloer plaatselijk oneffen, dus een kort bezoek volstaat.

De afmetingen van de kapel komen exact overeen met die van de Myrelaionkerk in Constantinopel, vóór 922 gebouwd door keizer Romanos I als zijn hofkapel. De hangkoepels hebben echter geen direct Byzantijns voorbeeld; vergelijkbare koepels bevinden zich in de cistern onder het naburige paleis.