Bartholomäusfriedhof, Göttingen, Begraafplaats en architectonisch erfgoedmonument in Göttingen, Duitsland.

Het Bartholomäusfriedhof is een kerkhof en erfgoedsite in Göttingen, gelegen ten noorden van de oude stad, tussen de straten Weender Landstraße en Maschmühlenweg. Het terrein bevat ongeveer 185 bewaarde grafstenen uit verschillende perioden, waarvan veel in recente jaren zijn gerestaureerd.

De begraafplaats werd in 1747 buiten de stadsmuren aangelegd op de plek van het voormalige Sint-Bartholomeüs-leprozenhuis, volgens de verlichtingsgedachte dat begraven binnen de stad ongezond was. Aanvankelijk gold hij als armenkerkhof, maar al snel lieten welgestelde universiteitsleden er fraaie grafmonumenten bouwen. In 1840 werd hij uitgebreid tot zijn huidige omvang, in 1881 vervangen door de nieuwe Stadtfriedhof en in 1883 gesloten.

De naam Bartholomäusfriedhof raakte pas in de 20e eeuw ingeburgerd; voordien heette het Neuer Kirchhof, Weender Kirchhof of St. Johannis und St. Jacobikirchhof. Oorspronkelijk gold het als armenkerkhof, maar later lieten universiteitsleden er fraaie grafmonumenten bouwen – een contrast dat op de bewaarde stenen nog zichtbaar is.

De begraafplaats ligt ten noorden van de oude binnenstad, tussen de Weender Landstraße en de Maschmühlenweg, tegenover het Geesteswetenschappelijk Centrum van de universiteit. De stenen muren en het hek werden in de jaren 1950 hierheen overgebracht vanaf de 82er-Kaserne bij het Geismartor onder leiding van stadsbouwmeester Karl Grabenhorst. Veel inscripties zijn niet meer leesbaar, dus neem een namenlijst mee om bepaalde graven te vinden.

De stenen ommuringsmuren en het ijzeren hek hoorden oorspronkelijk niet bij het kerkhof: in de jaren 1950 werden ze hierheen verplaatst vanaf de 82er-Kaserne am Geismartor onder leiding van stadsbouwmeester Karl Grabenhorst. Een luchtaanval op de Maschmühlenweg beschadigde in 1944 een deel van het terrein, dat bij het einde van de oorlog nog 420 graven telde.