St. Makkabäer, Benedictinessenklooster in Niederich, Keulen, Duitsland

St. Makkabäer was een benedictinessenklooster, gesticht in 1178 in de noordelijke Keulse voorstad Niederich aan de huidige Machabäerstraße. De kerk ontstond uit een in 1134 gedocumenteerde Magdalena-kapel en werd rond 1178 verbouwd; rond 1200 noemde de priorin Mechtildis haar een novella ecclesia, en onder aartsbisschop Engelbert (1216–1225) werd begonnen met een nieuw koor. Het klooster werd in 1802 opgeheven en de gebouwen werden enkele jaren later afgebroken.

Het klooster werd in 1178 gesticht naast een oude kapel op het Greesbergerveld, die in 1134 als Magdalenenkapelle werd gedocumenteerd en rond 1178 tot een grotere kerk werd verbouwd. Onder aartsbisschop Engelbert (1216–1225) werd een nieuw koor begonnen. Het klooster werd opgeheven bij de secularisatie van 1802 en de gebouwen werden enkele jaren later afgebroken.

De Maccabeeën waren bijbelse martelaren wiens verering dit klooster zijn naam gaf en het tot bedevaartsoord maakte. De nonnen integreerden zich in het religieuze leven van de stad en droegen bij aan Keulen's geestelijke karakter.

De locatie van het klooster in de wijk Niederich nabij Eigelstein Street vertoont vandaag geen zichtbare resten. Bezoekers kunnen de geschiedenis ervan leren via stadsarchieven en lokale geschiedeniscollecties.

De legende dat Rainald de relieken van de Makkabeeën naar Keulen bracht, duikt pas in de 14e eeuw op in de Chronica praesulum, die ze als een geschenk van keizer Barbarossa voorstelt. De nonnen in de Blutgasse kregen de relieken nadat aartsbisschop Rainald van Dassel hun aanspraak boven die van de stiftsdames van Sint-Ursula had beslecht, en de straat werd omgedoopt tot platea Machabeorum.