Isenburg Castle, Renaissancekasteel in Offenbach am Main, Duitsland

Kasteel Isenburg is een renaissancegebouw met zalmrood gepleisterde muren en donkergrijze leien daken. Het linker hoofdblok heeft een steil schilddak en drie rijen vensters, sommige met witte kozijnen; in het midden rijzen een hoge vierkante toren met leien spits en een kleinere torentje op. Een lange vleugel met open arcades op de lagere verdiepingen loopt naar achteren door tot een ronde toren met kegeldak. Als viervleugelig kasteel gepland, werd het nooit voltooid.

Een in 1394 door Werner von Falkenstein gebouwde waterburcht ging eraan vooraf; het renaissancekasteel kwam in 1559 gereed, brandde in 1564 volledig af en werd herbouwd, waarbij de galerijen aan de zuidzijde ontstonden. Van 1628 tot 1711 was het de residentie van de graven van Isenburg-Offenbach, en in 1741 vergaderde hier een congres over de hervorming van de rijksgrondwet. In 1900 ging het van particulier bezit over naar het groothertogdom Hessen-Darmstadt.

De naam Isenburg komt van de adellijke familie die hier eeuwenlang heerste. De twee torens aan de zuidzijde bepalen het uiterlijk en herinneren aan de verdedigingsfunctie van deze plaats.

Het gebouw huisvest nu een kunsthogeschool, wat betekent dat sommige gebieden niet voor het publiek toegankelijk kunnen zijn. Het is raadzaam vooraf te controleren welke delen kunnen worden bezocht en wanneer rondleidingen of publieke evenementen plaatsvinden.

Vanaf 1787 bood het kasteel onderdak aan Jakob Joseph Frank, leider van het frankisme, die in Polen-Litouwen was geëxcommuniceerd. Prins Wolfgang Ernst II gaf hem bescherming; Frank woonde hier tot zijn dood in 1791 als zelfbenoemde baron van Offenbach, omringd door zo'n 400 volgelingen. Daarna beheerde zijn dochter Eva Frank het huis tot 1816.