Ebersberger Forst, Beschermd bos en recreatiegebied in het district Ebersberg, Duitsland.

Het Ebersberger Forst is een aaneengesloten bos van ongeveer 90 km² ten oosten van München, gevormd door de gemeentevrije gebieden Anzinger Forst, Ebersberger Forst en Eglhartinger Forst. In het noorden en westen ligt het op de grindvlakte van München; in het zuidoosten gaat het over in een morenelandschap met het natuurreservaat Egglburger See. Rechte grindwegen doorsnijden het van west naar oost en van noord naar zuid; 77 km² is eigendom van de Vrijstaat Beieren.

Een aantasting door nonvlinders trof het bos; in 1890 werd in tien weken een acht kilometer lange bosspoorlijn op normaalspoor aangelegd om het dode hout af te voeren, die het bos verbond met station Kirchseeon aan de lijn München–Rosenheim. Langs de lijn lagen vijf laadplaatsen, één met een stoomkraan, aangevuld met 35 kilometer vaste smalsporen. Tegenwoordig is 77 km² van de ongeveer 90 km² in bezit van de Vrijstaat Beieren.

De bewoners noemen zich naar hun kant van het bos: vanuit Ebersberg gezien heten de zuidoostelijken „Drinnerhoizer” (binnen het hout), de noordwestelijken „Draußerhoizer” (buiten het hout). Het bos verdeelt het district bovendien in een zuidelijk en een noordelijk deel, verschillend in landschap en bewoning.

De bos is bereikbaar via de S-Bahnlijnen S2 (Poing, Markt Schwaben) en S4 (Zorneding, Eglharting, Kirchseeon, Ebersberg) en via de A94, B12 en B304. Rechte grindwegen lopen van west naar oost en van noord naar zuid; alleen de rijwegen en de paden in de Wildruhezone wijken van dat patroon af. Van de 210 km boswegen krijgt 150 km elke vijf tot zes jaar een nieuwe grindlaag.

Er ligt geen meer met de naam Ebersberger See in het bos; het water aan de zuidoostrand is het natuurreservaat Egglburger See. Op de Ludwigshöhe bij Ebersberg staan een 36 meter hoge uitkijktoren en het Museum Wald und Umwelt, met bij helder weer zicht op de noordelijke Alpen.