Opstandingskerk, Lutherse kerk in Barmbek-Nord, Duitsland

Auferstehungskirche is een kerkgebouw in Hamburg-Nord met een opvallende betonstructuur met baksteenafwerking en een ronde vorm. Het gebouw wordt gekenmerkt door twee koepels, waarbij de buitenkoepel de kerkklokken huisvest die van deze verhoogde positie luiden.

In juni 1913 werd het perceel op de hoek van Tieloh en Hellbrookstraße beschikbaar gesteld, en een jury met onder anderen Wilhelm Emil Meerwein koos het ontwerp van de toen 33-jarige Camillo Günther, gebaseerd op het Wiesbadener Programm. De eerste termijn van 100.000 mark werd in 1913 en opnieuw in 1914 geweigerd; pas in september 1915 kende de synode 205.000 mark toe, en de militaire commissie stelde Günther uit. Op 23 januari 1916 werd de eerste steen gelegd en op 16 mei 1920 de kerk ingewijd; het gemeentehuis volgde op 2 december 1927. De verwoesting van Barmbek in de oorlog ging aan de kerk voorbij, maar het gemeentehuis enkele meters verder werd zwaar beschadigd.

De naam verwijst naar de Opstanding; het altaarmozaïek van Axel Bünz toont de weg naar Golgotha met drie kruisen en de paaszon, naar het zegel van de kerk. Daaronder hangt een lindehouten reliëf van het Laatste Avondmaal van Richard Kuöhl, geflankeerd door spreuken. Rechts van het altaar ligt de met een gordijn afgesloten sacristietoegang tegenover een inscriptie die de slachtoffers van twee wereldoorlogen gedenkt.

De kerk staat op de hoek van de Tieloh en de Hellbrookstraße in Hamburg-Barmbek-Nord, op enkele stappen van de in 1927 ingewijde gemeentezaal. Het hoofdportaal ligt aan de kruising; de keramische reliëfs van Richard Kuöhl bevinden zich erboven en ernaast. Het schip biedt 400 zitplaatsen, de galerij nog eens 230, zodat het gebouw bij concerten en diensten snel vol is.

De kerk doorstond de Tweede Wereldoorlog zonder schade, terwijl het gemeentehuis enkele meters verderop zwaar werd getroffen. Een tweede inscriptie op de zuidmuur, in 2008 onthuld op aandringen van Ralph Giordano na zijn bezoek, verruimt de kring van herdachten buiten de bij het altaar genoemde oorlogsdoden.