Bismarck-Nationaldenkmal, Bronzen en graniten monument in Großer Tiergarten, Duitsland.

Het Bismarck-Nationaldenkmal is een 15 meter hoog en 20 meter breed brons- en granieten monument aan de noordrand van de Großer Stern in de Großer Tiergarten. Op een sokkel van gepolijst rood graniet staat een 6,6 meter hoog bronzen beeld van Otto von Bismarck in het uniform van de Halberstädter kurassiers, zijn linkerhand om de greep van een pallasch. Rond de sokkel staan vier bronzen figuren: een knielende Atlas met een wereldbol, Siegfried die een zwaard smeedt, een sibille die op een sfinx een boek leest, en een gekroonde vrouw die een luipaard bedwingt.

Reinhold Begas kreeg de opdracht na een wedstrijd met meer dan 90 deelnemers en bouwde het monument tussen 1897 en 1901 op de Königsplatz voor de Reichstag; het werd onthuld op 16 juni 1901. In 1938 werd het verplaatst naar de noordrand van de Großer Stern als onderdeel van Albert Speers noord-zuidas voor de „Welthauptstadt Germania”, samen met de Siegessäule en de monumenten voor Roon en Moltke. Bij de verplaatsing werd het aantal treden van de onderbouw van zeven naar drie teruggebracht en kwamen de zijfiguren ongeveer een meter dichter bij het hoofdvoetstuk.

De vier bronzen figuren rond de sokkel verklaren Bismarck door allegorie: Atlas geknield met de wereldbol, Siegfried die het zwaard smeedt, een sibille op een sfinx die het boek van de geschiedenis leest, en een gekroonde vrouwenfiguur die een luipaard vertrapt. Het luipaard is een vroeg werk van August Gaul, een leerling van Reinhold Begas. Op de achterzijde van de sokkel staat de wijding „Dem ersten Reichskanzler das Deutsche Volk 1901“.

Het monument staat aan de noordrand van de Großer Stern, de grote rotonde in het midden van de Große Tiergarten waar vijf lanen samenkomen. Te voet bereikbaar via de paden van het park; de rotonde is een drukke autoweg, dus nader het via de oversteekplaatsen en trottoirs. Het getrapte stenen platform ligt in de open lucht en is altijd toegankelijk.

De zes bronzen reliëfs van de sokkel werden bij de restauratie van 1958-1960 verwijderd en nooit teruggeplaatst; platen rood graniet vervangen ze, en de Berlijnse monumentendienst weet niet waar ze zijn. Foto's bestaan voor een mogelijke reconstructie.