Station Berlin-Pankow, Spoorwegstation in Pankow, Duitsland

Berlin-Pankow is een station aan de spoorlijn Berlijn–Szczecin in het district Pankow. Het grijze bakstenen stationsgebouw, in 1909–1914 gebouwd naar plannen van Karl Cornelius en Ernst Schwartz, heeft een witte klok met Romeinse cijfers in een vierkante stenen lijst en daarboven de gouden letters "BERLIN-PANKOW" boven drie ramen met tussenstijlen. Drie boogopeningen met zwarte tralies en rood-oranje krulmotieven staan tussen donkerrode bakstenen kolommen. Een betegelde voetgangerstunnel met geel gemarkeerde treden en gebogen reliëfs leidt naar de perrons.

De eerste halte werd op 15 oktober 1880 geopend, bijna een kilometer van de oude kern van Pankow, en kreeg al snel de naam Pankow-Schönhausen, naar het nabije Slot Schönhausen. Het stationsgebouw aan de noordzijde verrees van 1909 tot 1914 naar ontwerp van Karl Cornelius en Ernst Schwartz. Op 8 augustus 1924 begon de elektrische dienst op de voorstadslijn; sinds 3 oktober 1954 heet het station Berlin-Pankow.

Het station heet Berlin-Pankow sinds 3 oktober 1954, toen de tot dan zelfstandige gemeente Pankow bij Berlijn werd gevoegd. De eerdere naam Pankow-Schönhausen verwees naar Slot Schönhausen in het nabije Niederschönhausen. De naam Bahnhof Pankow hoorde voorheen bij het naburige station van de Nordbahn, het huidige Wollankstraße.

Het station is verbonden via meerdere S-Bahn-lijnen en regionale treinen met directe service naar centraal Berlijn en gemeenten in Brandenburg. Bewegwijzering en informatiepunten helpen bezoekers zich te oriënteren.

Het voormalige rangeerterrein ten noordoosten van het reizigersstation, gebouwd van 1891 tot 1893 voor 8,9 miljoen mark, verwerkte in 1917 op één dag meer dan 3800 wagons en was daarmee het grootste enkelzijdige rangeerterrein van het Duitse Rijk. Het sloot in 1997.