Comburg, Benedictijns klooster in Schwäbisch Hall, Duitsland

Comburg klooster is een benedictijnse religieuze gemeenschap in Schwäbisch Hall gelegen op een heuvel boven de stad en omgeven door versterkte muren. Het complex bevat de Kerk van Sint-Nicolaas en verschillende kapellen die het spirituele hart van het klosterleven vormden.

In 1078 transformeerde een edelman genaamd Graaf Burkhardt II zijn voorouderlijk kasteel in een benedictijns klooster en vestigde daarmee een religieus centrum voor de regio. Deze stichting bepaalde de rol van de plaats voor de volgende eeuwen.

De naam Comburg komt van de graven van Comburg-Rothenburg, wier burcht hier stond vóór de stichting van 1078; het klooster heet ook Großcomburg. Vanaf 1488 was het een adellijk kapittel, waarvan de kanunniken hun adeldom moesten bewijzen. De ringmuur van 1560-1570, gebouwd onder proost Erasmus Neustetter, geeft het complex nog steeds een burchtachtig aanzien.

De plaats ligt op een heuvel en is lopend vanuit de stad bereikbaar, hoewel de klim steil wordt. Het is verstandig om comfortabele schoenen te dragen en voldoende tijd in te plannen voor het verkennen van de kerk en kapellen.

Het antependium ligt niet in een schatkamer maar in de Sint-Nicolaaskerk: een houten plank van 78 bij 188 cm, rond 1130–1140 beslagen met verguld koper, mogelijk in de Comburg zelf vervaardigd. Erop zijn de twaalf apostelen gedreven, zes aan weerszijden van Christus in een mandorla, omlijst door cloisonnébanden en ingelegde stenen.