Oppidum van Manching, Keltische versterkte nederzetting in Manching, Duitsland

Het oppidum van Manching was een Keltische stad in de vlakte bij de samenvloeiing van de Paar en de Donau, niet op een heuvel. De 7,2 km lange muur, rond 150 v.Chr. gebouwd in murus gallicus-techniek, omsloot 380 hectare; er gingen meer dan 8 ton spijkers in. Binnen lagen planmatige rechthoekige percelen, paalhuizen van 40 tot 100 m², werkplaatsen en een cultuscentrum. Een maquette toont de monumentale poorten met stenen voet, houten palissade en balkentoren.

Het oppidum werd in de 3e eeuw v.Chr. gesticht en bestond tot ongeveer 50–30 v.Chr.; zijn grootste omvang bereikte het in de tweede helft van de 2e eeuw v.Chr. met 380 hectare binnen een 7,2 km lange muur. De eerste muur werd rond 150 v.Chr. opgetrokken in murus gallicus-techniek, met meer dan 8 ton aan spijkers. Paul Reinecke herkende de ringwal in 1903 als Keltisch oppidum; het Luftwaffe-vliegveld van 1936–1938 verwoestte grote delen van de nederzetting.

De site toont werkplaatsen waar mensen ijzer bewerkt en glaskralen maakten, en stoffen weven als onderdeel van het dagelijks leven. Deze ambachten tonen hoe gespecialiseerd de gemeenschap was geworden.

De plaats kan te voet worden verkend en toont wederopgebouwde muurgedeelten om de omvang van de vroegere fortificaties te begrijpen. Een nabijgelegen museum toont vondsten uit opgravingen en helpt bezoekers het dagelijks leven uit die periode te begrijpen.

Voor de 7,2 km lange muur in murus gallicus-techniek waren volgens berekeningen aan de opgegraven resten meer dan 8 ton ijzeren spijkers nodig. De opgravers vonden ook een meetstok waarvan bronzen ringen elke halve Keltische voet (15,45 cm) markeren, passend bij de maten van veel huisplattegronden.