Wilhelm-Hack-Museum, Kunstmuseum in Ludwigshafen, Duitsland.

Het Wilhelm-Hack-Museum is een museum voor moderne en hedendaagse kunst in Ludwigshafen am Rhein. Een kubusvormig gebouw rijst boven een lager wit bouwdeel met glazen deuren; de zuidoostzijde draagt de keramische wand van Joan Miró, bestaande uit 7.200 tegels, 55 meter breed en tien meter hoog. Binnen vinden tijdelijke tentoonstellingen plaats op de onderste verdieping en wordt de collectie op meerdere bovenlagen getoond.

De stad Ludwigshafen begon na de Eerste Wereldoorlog kunst aan te kopen en richtte zich vanaf 1953 op expressionisten die onder het nazisme vervolgd waren. In juli 1971 aanvaardde de gemeenteraad de schenking van koopman Wilhelm Hack, met onder meer het Gondorfer Fund en klassiek-moderne werken, en verbond zich een museum met zijn naam te bouwen. De Stuttgarter architecten Hagstotz en Kraft wonnen de wedstrijd van 1972; in mei 1975 begon de bouw en op 28 april 1979 ging het museum open.

Het museum toont werken van kunstenaars zoals Robert Delaunay en Wassily Kandinsky die de ontwikkeling van abstracte kunst bepaalden. De collectie toont hoe kunstbewegingen veranderden hoe mensen vorm en kleur in de 20e eeuw zagen.

Het museum ligt in het centrum van de stad; de ingang is een glazen deur op straatniveau, zonder trap of zwaar portaal. Binnen zijn de tijdelijke tentoonstellingen op de onderste verdieping, terwijl de collectie op meerdere bovenliggende niveaus wordt getoond, verbonden door galerijen, bruggen, ramen en trappen. Het gebouw werd van april 2008 tot februari 2009 gerenoveerd met een fotovoltaïsche installatie, nieuwe klimaattechniek en nieuwe verlichting.

De Miró-muur aan de zuidoostzijde meet 55 meter breed en tien meter hoog: hij is een van de grootste werken van Joan Miró en het grootste kunstwerk van Ludwigshafen. Het bouwplan hield deze gevel al vrij voor een buitenmaats kunstwerk. Miró ontwierp hem met keramist Joan Gardy-Artigas, die de technische uitvoering op zich nam; begin 1980 was hij voltooid.