Alte Weser, Maritieme navigatietoren bij de monding van de Weser, Duitsland.

Alte Weser is een vuurtoren op zee in de Duitse Bocht, voor de monding van de Wezer. De slanke rode schacht rijst op uit een donkere cilindrische voet op de waterlijn en wordt naar boven breder, waar een witte band en daarboven een rode band met kleine rechthoekige openingen de toren omringen. Daarboven draagt een wit platform met leuning een groene lantaarn met wit dak en een dunne mast. De toren is ongeveer 40 m hoog en bestaat uit met staal beklede gewapende beton.

De vuurtoren werd in het begin van de jaren 1960 gebouwd en verving een eerdere navigatietoren die sinds het einde van de 19e eeuw schepen leidde. De voltooiing ervan markeerde het einde van bijna een eeuw dienst van de oudere constructie.

De naam van de toren verwijst naar de Alte Weser-vaargeul die hij markeert: zijn leidlicht dient die geul, terwijl richt- en dwarslichten de Neue Weser-vaargeul aanduiden. Bij mist seint hij elke minuut de morseletters "AL". De toren stond in de jaren 1970 en 1980 op een postzegel van 20 pfennig van de Deutsche Bundespost, en in juli 2024 gaf het ministerie van Financiën een postzegel van 70 cent met zijn afbeelding uit.

De toren staat offshore in de Duitse Bocht, met de basis ongeveer 11 m onder het gemiddelde zeeniveau, en is niet te bezoeken. Met het blote oog is hij te zien vanaf Wangerooge en de kust van Wangerland, bij goed weer ook vanaf de uitzichtduin op Spiekeroog. In het donker is het witte licht richting de Wesermonding zelfs vanaf Norderney aan de horizon zichtbaar.

De taps toelopende conische schacht is ontworpen door de Bremerhavense ingenieur Andreas Carstens om weerstand tegen golven en drijfijs te beperken. De stalen schacht en bovenverdiepingen werden voorgebouwd in een droogdok van de Howaldtswerke in Kiel, op een hefplatform door het Kielkanaal gesleept en in het zand gespoten. Een eerste schacht werd na een dodelijke waterinbraak in 1962 verlaten; de stomp ligt nog in de zeebodem.