Abdij Sankt Ulrich und Afra, Benedictijnse abdij in Augsburg, Duitsland.

De abdij van Sint-Ulrich en Sint-Afra is een voormalig benedictijnenklooster in Augsburg waarvan de kerk, de basiliek van de heiligen Ulrich en Afra, een hoge toren heeft met een groene koperen ui en een wit deel met klokken en boogvensters boven een lichtgele romp. Rechts staat een lange hal met rood dak en boogvensters achter een gele middengevel met een kleine lantaarn met groene koepel, een ronde klok en een boogingang onder een driehoekig fronton. De muren zijn lichtgeel met wit lijstwerk en de daken rode pannen.

Een gemeenschap van priesters die de Afrakerk verzorgde, waar haar relieken werden vereerd, ging aan het klooster vooraf. Tussen 1006 en 1012 verplaatste bisschop Bruno van Augsburg de kanunniken naar het domkapittel en plaatste benedictijner monniken uit Tegernsee. Abt Jakob Köplin (1548–1600) verkreeg in 1577 erkenning van de rijksvrijheid, die pas in 1643/44 werd bevestigd. Het klooster werd in 1802 opgeheven; in 1805 kwam hier een Frans militair hospitaal en zes monniken, onder wie de abt, stierven aan infectieziekten.

De abdij werd in 1802 opgeheven, dus er woont hier vandaag geen kloostergemeenschap meer; de kerk is nu de basiliek van de heiligen Ulrich en Afra. De naam verbindt twee martelaren: Ulrich, bisschop van Augsburg, en Afra, martelares uit de Romeinse tijd. Hun stenen sarcofagen liggen in de crypte, die nog steeds een bedevaartsoord is.

Het klooster ligt in het centrum van Augsburg en is gemakkelijk bereikbaar te voet, hoewel sommige gebieden beperkingen kunnen hebben vanwege het actieve monastieke gebruik. Neem voldoende tijd om de kerk en beschikbare ruimtes op uw gemak te verkennen, vooral als u aan diensten wilt deelnemen.

In de crypte staan de stenen sarcofagen van de heilige Afra en de heilige Ulrich, de twee patroonheiligen naar wie de abdij is genoemd. Afra was een martelares uit het laat-Romeinse Augsburg; Ulrich, bisschop van 923 tot 973, werd begraven in de kerk die hij had laten herbouwen. Die relieken maakten de plek tot een bedevaartsoord lang voordat de monniken kwamen.