Aichtalbrücke, Verkeersbrug in Aichtal, Duitsland.

De Aichtalbrücke is een betonnen brug met vier rijstroken die twee dalen overbrugt en onderdeel vormt van een belangrijke verkeersroute. Het maakt gebruik van meerdere naast elkaar geplaatste draagstructuren om de geografische hindernissen te overwinnen, met zijn aanzienlijke hoogte zichtbaar van grote afstand.

De brug werd tussen 1979 en 1983 gebouwd als onderdeel van de vierbaans Bundesstraße 27 tussen Stuttgart en Tübingen, ontworpen door Leonhardt, Andrä und Partner met Polensky & Zöllner en uitgevoerd door een combinatie van R. Besemer, G. Epple en Polensky & Zöllner. Ze werd gebouwd met het taktschiebeverfahren en was toen de langste op deze wijze ingeschoven brug ter wereld.

De brug draagt de vierbaans B 27 tussen Neuenhaus en Aich, beide stadsdelen van Aichtal, en is genoemd naar het Aichdal dat ze overspant. Ongeveer 1,9 km oostnoordoostelijk ligt de oudere tweebaansbrug van de B 312 over de Aich, zodat automobilisten twee generaties dalovergangen passeren.

De brug loopt in een wijde boog met een straal van 1.500 m en overspant de Bombach op 48 m en de Aich op 50 m hoogte. Het noordeinde ligt op de Pfaffenhau (362 m), het midden op de Geißhau (360,5 m) en het zuideinde op de Steinenberg (383,1 m). Ongeveer 1,9 km oostnoordoostwaarts kruist de oudere tweebaansbrug van de B 312 eveneens de Aich.

De brug werd gebouwd met behulp van een speciale constructietechniek waarbij grote betonnen secties geleidelijk over de dalen werden verschoven. Deze methode was op het moment van voltooiing wereldwijd toonaangevend en stelde normen voor vergelijkbare grootschalige projecten.