Alte Burg in Lage, Middeleeuws kasteel in Lage, Duitsland.

De Alte Burg in Lage was een vakwerkhuis gebouwd in 1618/19, ongeveer 19,6 bij 9,3 meter groot, met een grote centrale hal (Diele), een verwarmde kamer en een achterzaal. Het stond op de hoek van de Lange Strasse en de Friedrich-Petri-Strasse, nabij de rivier de Werre. Het gebouw werd in 2004 wegens bouwvalligheid afgebroken; het terrein is nu beschermd als archeologisch monument.

De plek is sinds de 14e eeuw gedocumenteerd: oorkonden noemen haar Haus zur Lage of Steinwerk, een stenen huis omgeven door een gracht; in de Eversteinse vete (1404-1409) werd het ingenomen. In 1532 kwam het huis als leen aan de familie von Barkhausen, in 1589 viel het terug aan de landsheer, die het als woonhuis en ambtszetel van de voogden van Lage inrichtte. Het vakwerkhuis dat ervoor in de plaats kwam, verrees in 1618/19; in 1716 kocht ambtman Hermann Henrich Brandt het van graaf Friedrich Adolph zur Lippe. De stad verwierf het in de jaren 1980, plaatste het op de monumentenlijst en brak het in 2004 wegens bouwval af; in 2014-2015 volgden opgravingen.

Het gebouw diende lang als zetel van de voogden (Vögte) van Lage; de naam „Alte Burg” is een volksnaam en geen bewijs van een kasteel op deze plek. Oudere kadasterkaarten noemen het goed „Freier Hof”. De nabije Werre-overgang en de in de jaren 1960 afgebroken watermolen voedden het vermoeden dat hier ooit de burcht Lage stond.

Het vakwerkhuis is in 2004 gesloopt, dus op de kruising Friedrich-Petri-Straße/Lange Straße staat geen gebouw meer; het terrein is nu een beschermd archeologisch monument. In 2014 en 2015 vonden er opgravingen plaats, en bij restauratiewerkzaamheden is een bodemreliëf blootgelegd. De Werre stroomt net ten westen van het perceel, bij de plek van de in de jaren 1960 gesloopte watermolen.

Het gebouw was geen stenen kasteel maar een ambtelijk woonhuis van vakwerk, dendrochronologisch gedateerd op 1618/19. De zuidoostelijke geveltop had oorspronkelijk een grote poort naar een hal met Flettküche; de kelderwanden van breuksteen tot 55 cm dik lagen door het hoge grondwater nauwelijks verdiept. In 2004 gesloopt, is het terrein nu een beschermd Bodendenkmal; opgravingen in 2014-2015 legden een bodemreliëf bloot.