Luisenburg-Felsenlabyrinth, Rotslabyrint en geologische formatie in Wunsiedel, Duitsland

Het Luisenburg-Felsenlabyrinth is een felsenmeer van granieten blokken van enkele meters groot, ten zuiden van Wunsiedel. De afgeronde blokken, gevormd door sferoïdale verwering in het tropische klimaat van het Tertiair, werden later door erosie blootgelegd en verschoven, waardoor smalle spleten en steile stenen trappen ontstonden. Een trap van ruwe, ongelijke stenen stijgt tussen met mos bedekte rotsblokken en blootliggende wortels naar een donkere opening onder een brede rotsoverspanning.

Rond 1790 begonnen inwoners van Wunsiedel dit veld van granietblokken om te vormen tot een landschapstuin, onder invloed van het in 1784 opgerichte Genootschap tot verlichting van de vaderlandse geschiedenis, zeden en rechten. De eerste fase duurde tot ongeveer 1800 en leverde de naam Luxburg op, een herinnering aan de motte Lugsburg; in 1805 werd de plek omgedoopt tot Luisenburg na het bezoek van koningin Luise met Frederik Willem III. Tussen 1811 en 1815 volgde een tweede fase.

Het blokkenveld is vernoemd naar koningin Luise, die het in 1805 met haar man Frederik Willem III bezocht en haar zoon enthousiast over de ervaring schreef. Al in 1794 diende het terrein als toneel; vandaag speelt het Luisenburg-festival jaarlijks in het door rotsen omsloten natuurlijke amfitheater.

De paden tussen de stenen zijn op sommige plaatsen nauw en vereisen stevig schoeisel voor veilige beweging. Plan in om langzaam te gaan, omdat oppervlakken oneffen zijn en glad kunnen worden, vooral wanneer het nat is.

De afgeronde vormen van de blokken ontstonden door bolvormige verwering in het warme, vochtige klimaat van het Tertiair; later maakte erosie ze los uit de bodem, waardoor ze instabiel werden en verschoven. Goethe, die hier in 1820 was, verwierp aardbevingen en overstromingen: de natuur had rustig en langzaam gewerkt.