Schlangenberg, Natuurreservaat in Stolberg, Duitsland

Schlangenberg is een natuurreservaat van 123 hectare ten oosten van Stolberg, rond een 276 meter hoge heuvel van Devoon kalksteen. De ronde, met gras begroeide heuvel rijst boven een grindpad uit, met een klein donker bouwwerk bij de vlakke top. De bodem bevat zink en lood uit eeuwen mijnbouw, en de calamineflora omvat Viola calaminaria en Thlaspi calaminare.

Kelten en Romeinen dolven hier calamine; 25 munten uit de periode rond 100 v.Chr. tot 92/93 n.Chr. en Romeinse muurresten zijn gevonden. Vóór 1800 werd erts uit oppervlakkige putten gehaald; vanaf 1800 bereikten schachten 105 m, ontwaterd via de Vichtbach. Ongeveer 700 mijnwerkers, van wie 200 houwers, wonnen tot 6.600 ton per jaar. De mijnbouw stopte in 1871, hervatte in 1881 en eindigde definitief in 1883; de laatste schachtbok bleef tot 1915 staan en werd in 1921 gesloopt.

De Duitse naam betekent "slangenberg", naar de gladde slang (Coronella austriaca) die hier nog voorkomt. Vrijwilligers en de Biologische Station im Kreis Aachen kappen dennen die het zinkgrasland zouden overwoekeren; een plaatselijke groep beheerde een museum over het mijnverleden met dieren- en plantenexemplaren.

Er zijn geen bewegwijzerde paden of informatiecentrum; bezoekers hebben zelf informele paadjes uitgetrapt die de galmeiflora beschadigen, dus blijf op bestaande sporen en vermijd kale grond. Het gebied ligt bij Breinigerberg ten oosten van Stolberg; de 276 m hoge heuvel is bereikbaar via de L12. Vrijwilligers en de Biologische Station im Kreis Aachen kappen dennen die het terrein anders zouden overwoekeren.

De Duitse bijnaam van het reservaat is Balkan, ontstaan door de kale, vervuilde bodem die de mijnbouw achterliet. De heuvel gaf ook zijn naam aan de Coronella austriaca, de slang die hier af en toe wordt gevonden. Er zijn meer dan 300 vlindersoorten vastgesteld, waarvan sommige alleen op galmeitolerante planten leven.