Gulangyu, Autovrij eiland bij Xiamen, China

Gulangyu is een eiland van 1,88 km² voor de kust van Xiamen, bestuurlijk deel van het district Siming. De dichte bebouwing van twee- tot vierlaagse huizen met lichte muren en rode of terracotta pannendaken rijst op vanaf de waterkant, met enkele platte en blauwe daken en kleine binnenplaatsen of dakterrassen. Een bronzen standbeeld van een meisje met vlechten, dat haar haar naast haar hoofd vasthoudt, staat tegen het groen.

Gulangyu werd een internationale nederzetting na het Verdrag van Nanking in 1842, dat Xiamen als verdrags haven opende. De landregels werden in mei 1902 goedgekeurd door de Qing-regering, en 13 landen, waaronder Groot-Brittannië, Frankrijk, Nederland en Japan, hadden er extraterritoriale rechten en zetelden in de gemeenteraad van Kulangsu. Japan bezette het eiland van 1942 tot het einde van de Tweede Wereldoorlog.

Het christendom kwam rond 1900 en bracht westerse muziek mee; kerken en concertzalen volgden, en de lokale scène vermengde zich met buitenlandse muziek en kunst. De pianist Yin Chengzong, de altviolist Jing Yang en de pianist Xu Feiping werden hier geboren. De Gulangyu-concertzaal met 580 stoelen geldt als een van de bekendste akoestische zalen van Fujian voor klassieke muziek.

Veerboten verbinden het eiland met de cruiseterminal Dongdu en de kade Songyu in Xiamen; de terminal Lun Du bedient bewoners en vaart ook 's nachts. Auto's en fietsen zijn verboden: bezoekers lopen of nemen elektrische wagentjes, en vracht gaat op houten karren met wielen de steile straatjes op.

De naam van het eiland komt uit het Hokkien Kó͘-lōng-sū: 鼓浪 betekent „trommelgolven“, naar het geluid van de zee tegen de riffen, en 嶼 betekent „eilandje“. De Chinese naam legt dus het geluid van het water vast, niet een kenmerk van het land.