Beiting, Archeologische vindplaats en UNESCO-Werelderfgoed in Beiting Town, China

Beiting is een archeologische plek in Xinjiang met overblijfselen van oude stadsmuren, woonwijken en religieuze gebouwen uit meerdere perioden. De ruïnes tonen lagen van verschillende nederzettingen gestapeld op elkaar, wat duizenden jaren menselijke activiteit documenteert.

Het district Ting werd in 640 gesticht na de Tang-verovering van Gaochang, op de plek van de Turkse stad Beshbalik, waarvan de naam „vijf steden“ betekent. In 702 werd er het protectoraat Beiting ingesteld, en in 790 nam het Tibetaanse leger de stad in. Na 840 maakten Oeigoerse vluchtelingen haar tot een van de hoofdsteden van het koninkrijk Qocho; eind 13e eeuw werd ze verlaten.

De naam Beiting komt van ting, ‘hof’, omdat de plaats de koninklijke residentie van de latere Jushi was. De Turkse naam Beshbalik betekent ‘vijf steden’, naar de vijf nederzettingen van de site. Een hier gevonden schilderij toont twee figuren in lichtgele gewaden met roze bloemen tegen een oranje achtergrond.

De ruïnes liggen aan de noordrand van de Tianshan in het district Jimsar en strekken zich over ongeveer 1,5 km uit, met een binnencitadel in het midden en grachten rond beide muurringen. De bodem van gestampte aarde is oneffen, dus stevig schoeisel helpt; de muren zijn het best te lezen vanaf de hoektorens en de fundamenten van de poorten.

Opgravingen sinds 2018 onder leiding van Guo Wu van de Chinese Academie voor Sociale Wetenschappen brachten geelgroen geglazuurde bouwelementen in drakenvorm, dakpannen met lotusbladmotief, Kaiyuan Tongbao-munten en het zilveren zegel van de prefectuur Pulei met het opschrift „蒲类州之印“ aan het licht.