Lushan Quaternary Glaciation National Geopark, UNESCO Werelderfgoed geopark in Jiujiang, China

De Lushan rijst steil op boven de vlakte van de middenloop van de Yangtze, net ten noorden van het Poyang-meer; de hoogste top, de Hanyang Feng, reikt tot 1.474 m. Diepe valleien, rotswanden, beken, watervallen en bossen liggen in een UNESCO-gebied van 30.200 hectare, omringd door een bufferzone van 50.000 hectare. In meer dan twee millennia werden er boeddhistische tempels, taoïstische complexen, confucianistische academies, paviljoenen, bruggen en villa's gebouwd.

In de jaren 1920 en 1930 las geoloog Li Siguang (J. S. Lee) dalen en afzettingen op de Lushan als sporen van herhaalde pleistocene vergletsjeringen en stelde een gletsjervolgorde op die de Chinese quartairgeologie van de 20e eeuw beïnvloedde. Later geomorfologisch en sedimentologisch onderzoek schreef veel van die afzettingen toe aan puinwaaiers, puinstromen en verwering, waardoor de vergletsjering omstreden blijft. In 2004 trad de Lushan toe tot het Global Geoparks Network.

De naam Lushan komt voor in de Tang-poëzie: de aan de streek verbonden dichter Tao Yuanming (365-427) geldt als grondlegger van de Chinese landschaps- en plattelandspoëzie. Bai Juyi's gedicht over de bloemen van de berg wordt nog onderwezen, en de mist, beken en watervallen van het massief werden vaste motieven in de Chinese schilderkunst. Op uitzichtpunten staan inscripties in het gesteente.

De locatie heeft meerdere toegangspunten en de omstandigheden zijn het prettigst tijdens maanden met milde temperaturen, terwijl hogere elevaties in de winter behoorlijk koud kunnen zijn. Stevige wandelschoenen en gelaagde kleding zijn essentieel aangezien het weer en de temperatuur snel veranderen naarmate je hoger komt.

Geoloog Li Siguang (J. S. Lee) interpreteerde in de jaren 1920 en 1930 dalen en sedimentafzettingen van de Lushan als sporen van herhaalde pleistocene vergletsjeringen en stelde een glaciaal opeenvolging op die de Chinese quartairgeologie van de twintigste eeuw bepaalde. Later geomorfologisch en sedimentologisch onderzoek schreef veel van die afzettingen toe aan puinwaaiers, puinstromen en verwering in plaats van ijs, waardoor de glaciale lezing omstreden blijft.