Luegibodenblock, Glaciale erratische blok in Habkern, Berner Oberland, Zwitserland

De Luegibodenblock is een granieten blok op een klein plateau dat Luegibode heet, een kilometer ten zuidoosten van Habkern op 1100 meter aan de zuidhelling van het Lombachtal. Het zichtbare deel is 14 meter hoog, 31 meter lang en 28 meter breed; meer dan de helft van zijn geschatte 13.000 kubieke meter ligt in de veenbodem en morene. Op het gebarsten oppervlak groeien mossen, korstmossen, grassen, bosbessen en kleine lijsterbessen.

In 1867 riep de Geneefse geoloog Alphonse Favre op tot bescherming van de zwerfkeien als getuigen van de vroegere vergletsjering. Na een initiatief van Bernhard Studer besloot kanton Bern in 1868 de keien in de staatsbossen te beschermen. Datzelfde jaar kochten Friedrich Bürki, Isidor Bachmann en Edmund von Fellenberg de Luegibodenblock en schonken hem aan het Naturhistorisches Museum Bern, dat hem sinds 1869 bezit.

Habkerngraniet was geliefd als siersteen: de fijne, harde structuur en de geelrode tint maakten het populair voor gevels, en een grafsteen van dit graniet gold in het Berner Oberland lang als statussymbool. De meeste van de ooit in Habkern verspreide blokken werden afgebouwd, de Luegibodenblock bleef daarvan gespaard.

De steen ligt ongeveer een kilometer ten zuidoosten van het dorp Habkern op ongeveer 1100 meter hoogte. Gemarkeerde wandelpaden door de Lombachtal-vallei leiden naar de locatie, het best bereikbaar te voet.

Het graniet van de blok verschilt van de omringende Habkernflysch: het gleed in een diepzeetrog, werd met de Alpen opgevouwen en kwam weer vrij door de erosie van het Lombachdal. Isidor Bachmann merkte in 1870 op dat deze "rode granieten van Habkern" als exotisch gesteente gelden, niet als echte zwerfkeien.