Lobhörner, Bergtop in Bern, Zwitserland

De Lobhörner zijn een groep gekartelde toppen op de graat tussen het Saxettal in het noorden en het Soustal in het zuiden, in het Berner Oberland. De groep bestaat uit twee delen: de Kleines Lobhorn op 2519 m en de Grosses Lobhorn op 2566 m, de hoogste top, waaraan vier kleinere tanden sluiten. Hun aan de Dolomieten herinnerende vorm is ongebruikelijk voor de streek.

De eerste gedocumenteerde beklimming van de Gross Lobhorn werd in 1876 gemaakt door Heinrich Dübi, Eduard en Max Müller en Markus von Steiger. Een eerdere klim in 1866 door Gottlieb Wyss wordt mogelijk geacht maar is niet bevestigd. Later werd de Lobhornhütte het startpunt voor tochten naar de toppen.

De naam Lobhörner duidt de twee hoofdtorens aan, de kleine Lobhorn (2519 m) en de grote Lobhorn (2566 m), waaraan vier kleinere tanden sluiten. De Lobhornhütte onder de graat is het startpunt voor tochten in het Saxettal en het Soustal. De kleine Lobhorn is te voet bereikbaar voor bergwandelaars, de grote Lobhorn en de overige tanden vragen klimwerk.

De Lobhörner bereikt men vanuit Sulwald via gemarkeerde paden die langs de Lobhornhütte gaan en naar de klimgebieden leiden. De routes zijn het best toegankelijk in de warmere maanden, aangezien sneeuw de paden in het koude seizoen bemoeilijkt.

De getande vorm van de Lobhörner is ongebruikelijk voor het Berner Oberland en doet aan de Dolomieten denken. De groep valt uiteen in de Kleines Lobhorn (2519 m), die wandelaars te voet bereiken, en de Grosses Lobhorn (2566 m), de meest imposante piek, gevolgd door vier kleinere tanden. Alleen de Kleines Lobhorn is begaanbaar; de rest vereist klimwerk.