Lonza building, Modern administratief gebouw in Basel-Stadt, Zwitserland

Het Lonza-gebouw is een betonnen toren van 68,4 meter hoog met een glazen vliesgevel en een buitenhuid van geribbelde Grinatal-aluminiumplaten. De plattegrond meet 45,3 bij 14,85 meter, en in de taps toelopende zijdelen bevinden zich de trappenhuizen, wat het de bijnaam "Rasierapparat" (scheerapparaat) opleverde. De gevel omvat ongeveer 7.000 vierkante meter lichtgrijze verticale elementen die contrasteren met bredere zwarte borstweringselementen.

Architecten Hans Rudolf en Peter Suter voltooiden de bouw in 1962 en maakten het het tallste gebouw in Basel op dat moment. Het project markeerde een keerpunt in de moderne architectuur van de stad en vormde de horizon van de stad opnieuw.

Het gebouw weerspiegelt het modernisme van de jaren zestig door zijn schone lijnen en functioneel ontwerp dat werk en onderzoek vooropstelt. De gevel en ruimtelijke indeling tonen vertrouwen in technologische vooruitgang en efficiëntie.

De structuur staat dicht bij het treinstation Basel SBB en is gemakkelijk bereikbaar met het openbaar vervoer. De meeste gebieden zijn niet open voor bezoekers omdat het gebouw vooral dienst doet voor laboratoriumwerk en administratie.

In de afgeschuinde, spits toelopende zijdelen van de gevel bevinden zich de trappenhuizen en technische elementen; dat leverde de toren de bijnaam "Rasierapparat" (scheerapparaat) op. Het gebouw is ook berekend op aardbevingsbelasting van ongeveer 150% van de maximale windaanval, met een grootste doorbuiging onder wind van 1,9 centimeter.