St. Martin parish church, Religieus gebouw in Olten, Zwitserland.

St. Martin is een parochiekerk in Olten met drie schepen gerangschikt in een kolonnaden basilica-ontwerp met architectonische elementen van de Romaanse Herleving. De structuur heeft geen dwarsbeuk en demonstreert schone geometrische lijnen in de hele interne indeling.

De huidige St.-Martinuskerk werd van 1908 tot 1910 gebouwd door de St. Galler architect August Hardegger in neoromaanse stijl, naast de noodkerk die de overgebleven rooms-katholieken in 1876 hadden opgericht na de stichting in 1875 van de Christkatholieke Kerk in de stadskerk van 1813. De nieuwe parochiekerk nam het Martinuspatronaat over en heeft meer zitplaatsen dan de St.-Ursenkathedraal in Solothurn. De voormalige noodkerk van Wilhelm Keller werd verbouwd tot parochieruimten en de Josefsaal.

De kerk is gewijd aan Martinus van Tours, een bisschop uit de 4e eeuw, en haar naam verwijst naar dat patronaat. Sinds 1875 behoort de stadskerk van 1813 tot de Christkatholische Kirche der Schweiz, waarvan de constituerende nationale synode op 14 juni 1875 daar vergaderde. De rooms-katholieke parochie bouwde deze kerk in 1908-1910 en gaf haar hetzelfde patrocinium.

De kerk staat ten westen van de middeleeuwse stadsmuur van Olten, op de plek van de Heilig-Kruiskapel uit 1603, op korte afstand van de oude binnenstad en de Stadtturm. Het hoofdorgel heeft drie manualen en pedaal; voor in de linkerzijbeuk staat een klein koororgel met 881 pijpen.

De kerk heeft meer zitplaatsen dan de Sint-Ursuskathedraal in Solothurn. Haar zes klokken, in 1909 gegoten door Rüetschi & Co. in Aarau, wegen samen 10.759 kg en zijn gestemd in een uitgebreid Westminster-motief; de vier grootste hebben dezelfde toonafstanden als Big Ben. De grootste, de 5.127 kg zware Drievuldigheidsklok, hangt apart in de rechtertoren.