St. Beatus Caves, Grottenstelsel in Beatenberg, Zwitserland.

De Grotten van Sint-Beatus zijn een stelsel druipsteengrotten onder Beatenberg aan de noordrand van het Thunermeer. Het ingerichte en verlichte deel loopt ongeveer 1 km het Niederhorn-massief in en overbrugt 87 m hoogteverschil, langs zalen met stalactieten en stalagmieten, ondergrondse meren en watervallen. Van het vertakte net is ongeveer 14 km verkend; de eerste kilometer werd in 1903-1904 voor bezoekers ingericht.

Tot de Reformatie stond in de grot een bedevaartskapel gewijd aan de heilige Beatus, ondergeschikt aan het klooster van Interlaken. In 1528 liet de regering van Bern haar afbreken en de grotingang dichtmetselen om de bedevaarten te stoppen; katholieken uit Unterwalden braken de muur weer open, wat zich meermaals herhaalde. Van 1534 tot 1535 bouwde Bern een gereformeerde kerk op de Beatenberg als tegenwicht voor de cultus. In 1903-1904 werd de eerste kilometer voor bezoekers ingericht, en Franz Knuchel begon na de Tweede Wereldoorlog het moderne onderzoek.

De grotten zijn genoemd naar Sint Beatus, wiens graf en een replica van zijn kluis bij de ingang te zien zijn. Tot de Reformatie stond binnen een bedevaartskapel aan hem gewijd, ondergeschikt aan het klooster van Interlaken; de Berner regering liet die in 1528 afbreken en de ingang dichtmetselen, maar katholieke bedevaartgangers uit Unterwalden braken de muur weer open, en dichtmetselen en openbreken wisselden elkaar meermaals af.

De grot blijft het hele jaar koel, dus warme kleding en stevig schoeisel zijn noodzakelijk voor het bezoek. De toegankelijke sectie is goed onderhouden met duidelijke paden, hoewel sommige gedeelten steil kunnen zijn en voorzichtigheid vereisen.

Natuurlijke watervallen storten neer langs de berghelling bij de ingang van de grot, wat bezoekers over meerdere kleine bruggen leidt voordat ze de grotopening bereiken. Deze watervalscenario maakt de benadering zelf onderdeel van de ervaring.