Maison Louis-Hippolyte-La Fontaine, gebouw in Quebec, Canada

De Maison Louis-Hippolyte-La Fontaine is een neoclassicistisch stenen woonhuis op het Overdale-blok in Ville-Marie. De gevel werd verbouwd toen het huis in appartementen werd opgedeeld: de hoofdingang werd verplaatst, de monumentale trap verwijderd en een metalen balkon aangebracht voor de vensters van de tweede verdieping. Begin twintigste eeuw maakte het oorspronkelijke schilddak plaats voor een plat dak met een valse mansarde van leisteen in Second Empire-stijl, doorbroken door vijf dakkapellen op één lijn met de gevelvensters.

Het rond het midden van de jaren 1840 gebouwde huis werd op 23 januari 1844 gekocht door brouwer George Bourne uit La Prairie en op 3 februari 1849 verkocht aan Louis-Hippolyte La Fontaine, die er tot zijn dood in 1864 woonde. Zijn weduwe verkocht het dat jaar; ongeveer tien jaar later verkavelde eigenaar James Sheridan het terrein voor de aanleg van de Avenue Overdale en splitste hij het huis in appartementen. In 1987 dreigde een bouwproject met sloop; dank zij Héritage Montréal werd het in 1988 als historisch monument geklasseerd.

Het huis is vernoemd naar Louis-Hippolyte La Fontaine, die er van 1849 tot zijn dood in 1864 woonde. Auteur John Ralston Saul stelde dat een groot deel van de planning van de weg naar de Canadese democratie in dit huis plaatsvond, en dat het het enige overgebleven gebouw is onder de gebouwen die voor die weg belangrijk zijn. Erfgoedbeschermers hopen dat het een openbaar museum of interpretatiecentrum wordt over het begin van de Verenigde Provincie van Canada.

Het huis staat aan de Avenue Overdale in het Overdale-blok van Ville-Marie; de naburige victoriaanse huizen werden in de jaren 1980 gesloopt voor hoogbouwflats, waardoor het het laatste van zijn rij is. Het is een beschermd erfgoedpand en geen museum: de bestemming laat een museum- of herdenkingsruimte toe, een publieke opening is niet bevestigd. De gevel is vanaf de straat te zien.

De oorspronkelijke neoklassieke gevel werd in de loop der jaren meerdere keren aangepast, met dakreconstructies en verplaatste deuren en trappen die verschillende eigenaren en gebruik weerspiegelden. Een volledige restauratie van 2011 tot 2020 beoogde enkele van deze originele kenmerken terug te herstellen.