Notre-Dame-du-Cap Shrine, Nationaal heiligdom in Cap-de-la-Madeleine, Trois-Rivières, Canada.

Het Heiligdom Notre-Dame-du-Cap is een religieus complex met een moderne basiliek, historische kapellen, verzorgde tuinen en wandelpaden in de wijk Cap-de-la-Madeleine. De oudste kapel op het terrein stamt uit het begin van de 18e eeuw en vormt het hart van het spirituele karakter van de plaats.

De Mariaverering in Cap-de-la-Madeleine gaat terug tot 1694, toen Paul Vachon het Rozenkransbroederschap stichtte. De oorspronkelijke kapel werd van 1717 tot 1720 gebouwd, en het door een parochiaan geschonken beeld kwam in 1854 aan. Onder pastoor Luc Désilets leefde de verering vanaf 1867 weer op; in 1888 werd de oude kapel het Heiligdom van Onze-Lieve-Vrouw van de Allerheiligste Rozenkrans, en de grote basiliek werd in 1964 tot basilica minor verheven.

De naam Notre-Dame-du-Cap komt van een Mariabeeld dat in 1854 werd geschonken, het jaar waarin het dogma van de Onbevlekte Ontvangenis werd afgekondigd; het staat nu in de oude kapel. De verering begon in 1694 met het Rozenkransbroederschap onder pastoor Paul Vachon, werd in 1845 hersteld door pastoor Léandre Tourigny en groeide vanaf 1867 onder pastoor Luc Désilets. Op 22 juni 1888, bij de wijding van de oude parochiekerk tot heiligdom van Onze-Lieve-Vrouw van de Allerheiligste Rozenkrans, verklaarden pater Frédéric Jansoone, Désilets en Pierre Lacroix dat de gewoonlijk neergeslagen ogen van het beeld vijf tot tien minuten recht vooruit keken: het „wonder van de ogen".

Het terrein ligt aan de Saint Lawrence in de wijk Cap-de-la-Madeleine van Trois-Rivières, met de oude tempel, de basiliek en de tuinen bijeen op één oeverterrein. De oude tempel en de kleine brug van ijsstenen zijn de plekken die bezoekers het eerst zoeken. Controleer de openingstijden voor vertrek, want de toegang tot de gebouwen volgt de tijden van het heiligdom zelf.

De winter van 1878-1879 was zo zacht dat de Sint-Laurentius niet bevroor; pastoor Luc Désilets beloofde de oude kerk aan Maria te wijden als zij tussenbeide kwam. Door de wind opgehoopte sneeuw werd begoten om het ijs dikker te maken, en parochianen brachten stenen van de zuidoever over een pad dat de «Rozenkransbrug» werd genoemd.