Point Clark Lighthouse, Navigatievuurtoren aan de oever van het Huronmeer, Canada

Point Clark Lighthouse is een 34 m (110 ft) hoge toren van gehouwen kalksteen en graniet, met muren van 1,5 m (5 ft) dik aan de basis en 0,6 m (2 ft) nabij de top, gebouwd van steen die per schuit uit Inverhuron werd aangevoerd. De twaalfzijdige gietijzeren lantaarn bevindt zich 26,5 m (87 ft) boven de basis en is via 114 treden bereikbaar. Het wachtershuis is een stenen cottage die aan een Brits landhuis doet denken.

Deze vuurtoren werd tussen 1855 en 1859 gebouwd om zeilschepen veilig door het Huronmeer te leiden. De structuur werd later aangewezen als beschermd erfgoedgebied en blijft een belangrijk onderdeel van de Canadese maritieme geschiedenis.

Voordat de toren bestond, hing een lantaarn aan een dennenTak bij het strand, waardoor de nederzetting Pine Point ging heten. De functie van opzichter werd vaak vervuld op basis van lidmaatschap van de regerende partij, en na de twee wereldoorlogen kregen veteranen voorrang. De opzichter witte de toren en draaide tweemaal daags het uurwerk met gewichten en katrollen op dat de lens liet draaien.

Het terrein is het hele jaar door toegankelijk, met museumtentoonstellingen met verlengde openingstijden in de zomermaanden. Er is parkeerruimte beschikbaar ter plaatse en de omgeving is geschikt voor wandelingen langs de oevers van het meer.

De twaalfzijdige gietijzeren lantaarn werd op 1 april 1859 voor het eerst ontstoken en ligt 87 voet (27 m) boven de voet van de toren; het licht staat 93 voet (28 m) boven het meer en flitst elke tien seconden wit. De Fresnel-lens van de tweede orde werd in Parijs gemaakt en door Franse vaklieden geplaatst.