Miscou Island Lighthouse, Maritiem oriëntatiepunt bij Kaap Birch Point, Miscou Eiland, Canada.

De vuurtoren van Miscou is een taps toelopende achthoekige toren van massief hout op Birch Point aan de noordkant van Miscou Island, waar Chaleur Bay samenkomt met de Golf van Sint-Laurentius. De acht panelen werden afzonderlijk gebouwd en bedekt met witgeschilderde houten shingles, bekroond door een veelhoekige lantaarn achter een ijzeren leuning. De toren is 24,3 meter hoog en heeft vier binnenverdiepingen met rechte trappen.

De regering van New Brunswick liet de vuurtoren in 1856 bouwen om de vele schipbreuken in de streek te voorkomen, terwijl de scheepsbouw er floreerde en de vuurtoren de vaart tussen Quebec en de Atlantische provincies vergemakkelijkte. James Murray uit Newcastle won de aanbesteding. De toren werd in 1903 van 22,5 naar 24,3 meter verhoogd om het bereik te vergroten, en in 1946 door kusterosie 61 meter landinwaarts verplaatst. Op 18 mei 1974 werd hij nationaal historisch erfgoed, op 1 november 1991 een erkend federaal erfgoedgebouw.

De structuur toont traditionele maritieme engineeringtechnieken met acht onafhankelijke panelen die afzonderlijk werden gebouwd en constructiemethoden uit de 19e eeuw vertegenwoordigen. Bezoekers kunnen zien hoe ambachtslieden deze afzonderlijke onderdelen samenstelden om een functionerende toren te creëren.

De vuurtoren staat aan het einde van route 113, met een parkeerplaats bij de ingang en een houten hellingbaan die de toegang voor mensen met een beperking vergemakkelijkt. Voorbij de vuurtoren bereikt men een strand. In de buurt is een klein gebouw met een zuivelwinkel ingericht, in de stijl van de vuurtoren.

De eerste lantaarn brandde zeehondenolie in acht lampen met gepolijste parabolische stalen spiegels en gaf van 1856 tot 1893 een vast rood licht. Daarna kwam een draaiende eclipslamp en later een kwikdamplamp van 700 watt die tot 40 mijl zichtbaar was. De Fresnel-lens van de derde orde kwam op 10 oktober 1856 uit Engeland aan.