Shchomyslitskaya grove, Botanische tuin en natuurmonument in Ščomyslica, Wit-Rusland

Het Shchomyslitskaya-bos is een zacht golvend eikenbos op ongeveer 240 m hoogte, direct ten noorden van Ščomyslica en grenzend aan Minsk. Het kronendak wordt gedomineerd door zomereik (Quercus robur) en fijnspar (Picea abies), met bomen van gemiddeld ongeveer 150 jaar oud. Er groeien ook zo'n 80 ingevoerde soorten, waaronder Mantsjoerijse en grijze walnoot en Amerikaanse eik, die in de jaren 1920 en 1930 zijn aangeplant.

In 1925 werd op initiatief van Nikolaj Vavilov de Wit-Russische afdeling van het All-Unie Instituut voor Toegepaste Plantkunde en Nieuwe Gewassen opgericht; de dendrologische sectie onder leiding van I. I. Sobolev ontstond op basis van een klein eikenbos. Tussen 1928 en 1936 werden daar voor onderzoeksdoeleinden veel zeldzame bomen en struiken geplant, waaronder ongeveer 80 exotische soorten. Op 24 maart 1986 werd het bos tot natuurmonument "Dubrava" verklaard en op 22 juli 1986 overgedragen aan de Wit-Russische Staatsuniversiteit. In 1989 werd de geplande aanleg van een artesische put en nabijgelegen voorzieningen na publieke druk stopgezet.

Het bos dankt zijn naam aan de eik (Quercus robur) die er domineert; de bomen hebben een mediane leeftijd van ongeveer 150 jaar. Het maakt deel uit van de botanische tuin van de faculteit biologie van de Wit-Russische Staatsuniversiteit, waarvan het terrein aan de overkant van de weg ligt, en dient als educatief dendropark. Tot de aanplantingen van 1928-1936 behoren ongeveer 80 exotische soorten: 45 bomen, 36 struiken en één houtige liaan.

Het bos ligt direct ten noorden van Ščomyslica en grenst aan Minsk; het maakt deel uit van de botanische tuin van de faculteit biologie van de Wit-Russische Staatsuniversiteit aan de overkant van de weg. Het vlakke reliëf reikt tot ongeveer 240 m, met hoogteverschillen van hoogstens 5–10 m. In voorjaar en zomer staat de bodem vaak onder water doordat hij slecht afwatert en wegen de natuurlijke afvoer blokkeren; waterdicht schoeisel is dan handig.

Een lichenicolous schimmel, Xanthoriicola physciae, werd in dit bos voor het eerst in Wit-Rusland beschreven. Er staan ook ongeveer 80 ingevoerde soorten die tussen 1928 en 1936 zijn aangeplant, waaronder Mantsjoerijse en grijze walnoot en Amerikaanse eik, die zich nu zelf verjongen.