Kastravickaja House, Art Nouveau woongebouw nabij de Volodarsky-straat, Minsk, Belarus

Het Kastravickaja-huis is een drielaags stenen gebouw op een hoge plint op de hoek van de Kirava- en Valadarskaha-straat, met een U-vormige plattegrond van een hoekdeel en twee vleugels. De gevels combineren ongepleisterde muren van terracottabaksteen met witgekalkte gepleisterde penanten en kroonlijsten, en hebben verschillende vensters, balkons, keramische inzetstukken en decoratief ornament. De gevel aan de Kirava-straat eindigt in een halfrond attic, die aan de Valadarskaha-straat in twee trapeziumvormige attics, en de afgeschuinde hoek heeft op de tweede verdieping een erker met daarboven een driezijdig volume waarvan het torentje niet bewaard is.

Het in 1911 naar een ontwerp van architect Otton Krasnopolski gebouwde huis was eigendom van Jadwiga Kostrowicka (1867-1935), zuster van Edward Voinilovich, voorzitter van het Landbouwgenootschap van Minsk van 1907 tot 1921. Op de begane grond zetelden het bestuur van de spoorweg Libava-Romenskaya, een apotheek en een onderling hulpfonds van spoorwegpersoneel, daarboven lagen woningen. In 1922 ging het pand over naar de Wit-Russische Staatsuniversiteit en huisvestte het hoogleraren en technici; Nikolaj Sjtsjekatichin, grondlegger van de Wit-Russische kunstwetenschap, woonde hier van 1922 tot 1930, waaraan een in 2008 aangebrachte gedenkplaat herinnert.

Het huis was eigendom van Jadwiga Kostrowicka (1867-1935), zus van Edward Voinilovich, die van 1907 tot 1921 de Landbouwvereniging van Minsk voorzat. Vanaf 1922 ging het gebouw over naar de Wit-Russische Staatsuniversiteit en huisvestte het professoren en technisch personeel; Nikolaj Sjtsjekatichin, grondlegger van de Wit-Russische kunstwetenschap, woonde hier van 1922 tot 1930, waaraan een in 2008 aangebrachte gedenkplaat herinnert (beeldhouwer Konstantin Selichanov).

Het gebouw staat op een centraal hoekpunt in Minsk en is gemakkelijk bereikbaar met het openbaar vervoer. Bezoekers kunnen het van buiten bekijken om de architectonische details te waarderen, die vooral in daglicht zichtbaar zijn.

Elke verdieping vertoont verschillende siermotieven die een verticale reeks architectonische details van beneden naar dak vormen. Deze methode van geleidelijke detailwijziging was een bewuste ontwerkkeuze om het oog omhoog te leiden.