Łyskaŭ Castle, Middeleeuws kasteel in Zielianievicki Sieĺsaviet, Wit-Rusland.

Kasteel Łyskaŭ bestaat nog als aarden wallen in het gebied Haradzišča, 0,5 km van het dorp Łyskava bij de weg naar Masevičy. De vierkante binnenplaats meet 68 bij 68 m en wordt omringd door aarden wallen: de westelijke wal, ongeveer 10 m breed met een platform van 2 m en een centrale ingang, is het best bewaard, terwijl de zuidelijke wal en fragmenten van de oostelijke resteren. De ronde hoektorens met een diameter van 8 m zijn niet bewaard.

Kasteel Łyskaŭ was een koninklijk kasteel uit de 15e–18e eeuw bij het dorp Łyskava. In de 16e eeuw was het een grootvorstelijk tafeldomein in het district Vaŭkavysk van het woiwodschap Navahradak en mogelijk eigendom van koningin Bona Sforza. Het werd bijna volledig verwoest tijdens de Grote Noordse Oorlog, met gevechten bij het kasteel in 1706. Sommige onderzoekers suggereren dat de 'Kroniek van Bykhauts' hier is ontstaan.

De plaatselijke overlevering die folklorist M. Fedarowski in de 19e eeuw optekende, schrijft het kasteel toe aan een vrouwe Bienia (Bona). Na een oorlog tussen Polen en Russen die het paleis verwoestte, vervloekte zij de plek; daarna hoorde men klagen op de wallen en zag men een vuur dat doofde zodra iemand naderde. Een ander verhaal vertelt van de geest van een soldaat zonder vinger.

De site ligt 0,5 km van het dorp Łyskava in het gebied Haradzišča, langs de weg naar Masievičy, op de rechteroever van de rivier de Mucha (Ščyba). Alleen de aarden wallen resteren: de westelijke wal, ongeveer 10 m breed met een platform van 2 m op de kruin, de zuidelijke wal en fragmenten van de oostelijke. Het vierkante binnenplein meet 68 bij 68 m, omgeven door een gracht en twee andere wallen.

Het kasteel werd bijna volledig verwoest tijdens de Grote Noordse Oorlog, toen er in 1706 in de buurt werd gevochten. De archeoloog F. V. Pokrovski onderzocht de site in de 19e eeuw, en M. A. Tkatsjou in de jaren 1970. Opgravingen brachten een 40 cm dikke cultuurlaag aan het licht met fragmenten van geglazuurde tegels en aardewerk uit de 15e–17e eeuw, die worden bewaard in het Instituut voor Geschiedenis van de Academie van Wetenschappen van Belarus.