Eastern Orthodox church, Orthodoxe kerk in Mogilev, Belarus

De Kerk van de Verheffing van het Heilig Kruis is een bakstenen gebouw in Mogilev, oorspronkelijk een vierkant woonhuis uit de 17e eeuw, door een muur in twee vertrekken verdeeld. In de tweede helft van de 19e eeuw werd het verbouwd tot kerk: de oostmuur kreeg een driedelige apsis en aan de westzijde werd een tweelaagse klokkentoren met tentdak en kleine uikoepel toegevoegd. Een houten achthoekige tamboer op de nok draagt een uikoepel. De gepleisterde gevels hebben rechthoekige vensters zonder omlijsting en een brede kroonlijstband; op de zuidmuur zijn resten bewaard van plantenornament in sgraffito en fresco, naar Wit-Russische volksmotieven.

Een houten kerk van de Kruisverheffing werd in 1612 gebouwd in het honderd Trisninskaja van de Zadubrovenski-voorstad op kosten van de bewoners; een contract uit 1616 werd in de boeken van het magistraat ingeschreven. Haar parochianen hielpen in 1618 de Poolse aartsbisschop Josafat Kuncewicz de toegang tot Mogilev te ontzeggen, en in 1634, een jaar na de andere orthodoxe kerken, ging ze weer open. In 1666 verleende koning Jan II Casimir haar het recht een school voor talen en wetenschappen te houden en de heiligen Boris en Gleb te vereren. Het huidige bakstenen gebouw, oorspronkelijk een woonhuis, werd midden 19e eeuw tot kerk verbouwd.

De verering van de heiligen Boris en Gleb is hier vanaf 1666 gedocumenteerd, toen koning Jan II Casimir twee kerkelijke feesten toestond: de Kruisverheffing en dat van de heiligen Boris en Gleb. Een priester van de parochie, Zacharias Zara, werd in 1626 gearresteerd omdat hij de liturgie vierde in een hut buiten de stad. Tegenwoordig dient de kerk als doopkapel van de naburige kathedraal.

De kerk staat in de Brusovastraat 2, in het Zadubrovenski-deel van de stad boven de Bychovski-markt, naast de Kruisverheffingskathedraal. Sinds 2015 dient ze als doopkerk van die kathedraal; informeer vooraf naar diensten en dopen, want die kunnen het interieur in beslag nemen.

De kerk was oorspronkelijk een bakstenen woonhuis uit de 17e eeuw en werd midden 19e eeuw verbouwd tot orthodoxe kerk. De muren dragen plantaardig ornament, op natte pleister geschilderd naar Wit-Russische volksmotieven; op de zuidmuur zijn resten van fresco's bewaard. Sommige onderzoekers dateren deze kenmerken in de 17e eeuw.