St Adalbert's Church and Convent of Benedictine, Barokke kerkruïne in centraal Minsk, Belarus.

De Sint-Adalbertskerk en het Benedictinessenklooster in Minsk zijn een voormalig katholiek complex, gereduceerd tot de fundamenten van de kerk, nu op het terrein van het Openbaar Ministerie. De reconstructie van 1780–1803 door Tomasz Romanowski leverde een zaalkerk van ongeveer 46 bij 13 meter met een vijfzijdige apsis en twee drielaagse torens; het kloostergebouw sloot aan op de westgevel.

De kerk werd gesticht als een benedictijns klooster en diende eeuwenlang het religieuze leven van de stad. De sluiting ervan door autoriteiten in 1871 markeerde het begin van zijn achteruitgang, en het werd uiteindelijk als officiële ruïne erkend.

Het klooster huisvestte een gemeenschap van benedictinessen, geen monniken; in 1799 woonden er tweeëntwintig zusters, en het klooster had een school waar volgens Jan Chodźko achttien meisjes leerden, van wie slechts zes schoolgeld betaalden. Het klooster was het laatste dat de tsaristische autoriteiten in de stad ophieven, en begin 1871 werden de zusters naar het klooster van Kimbarovka bij Mozyr gestuurd.

De locatie wordt nu ingenomen door het Openbaar Ministerie van Belarus, een gebouw van rode baksteen; de kerkfunderingen liggen ernaast en zijn geen toeristische attractie. De buurt ligt bij de voormalige Zborovaya-straat, niet ver van de bioscoop Peramoga. Toegang is vanaf de openbare straat; er is geen aparte ingang of informatie ter plaatse.

De structuur bewaart zeldzame voorbeelden van barockgouache die onderzoekers helpen te begrijpen hoe Europese architecturale stijlen in Oost-Europa werden aangepast. Deze regionale interpretatie van barockontwerp verschilt in enkele details van gelijktijdige gebouwen in West-Europa.