Toren van Alvaux, Middeleeuwse verdedigingstoren in Nil-Saint-Vincent, België.

De Toren van Alvaux is een vlakke woontoren van onregelmatige, ruw gehouwen stenen blokken in tan-, oker-, bruin- en grijstinten, in ongelijke lagen gemetseld. De rechthoekige, licht taps toelopende gevel rijst rechtstreeks uit de grond en heeft vier vierkante openingen met donkere binnenkant: een bij het bovenste midden, twee naast elkaar op halve hoogte en een lager, naar het midden verschoven. Hij staat op de plaats Fosse-la-Vaux, op moerassige grond tussen twee kleine armen van de Orne.

In 1199 verkocht abdis Bertha van Nivelles een woeste grond in Fosse-la-Vaux aan Arnould de Walhain, die er een versterkt huis bouwde voor een jongere tak van de familie Walhain. Toren en watermolen bestonden vóór 1217. Het domein bleef tot 1472 in handen van de Walhains; op 20 oktober 1989 werd de toren als historisch monument geklasseerd.

De toren heet ook wel Saracenentoren, een naam die herinnert aan het middeleeuwse geloof dat zulke vestingen door niet-christenen waren gebouwd. Het domein bleef tot 1472 in handen van de familie Walhain; van 1970 tot 2022 was het terrein een camping, tot een jong koppel in 2024 de donjon kocht met een huis, een schuur en een hectare grond.

De structuur staat op het terrein van Camping d'Alvau, maar toegang tot de toren zelf is beperkt vanwege conserveringsredenen. Bezoekers kunnen de buitenkant van de structuur en het omliggende landschap van buiten zien, zoals zichtbaar vanuit het campingterrein.

De toren was omgeven door grachten met een ophaalbrug, en droeg bovenop een piramidevormig dak dat hem op ongeveer 20 meter bracht. Het huidige vlakke silhouet is dus lager dan het middeleeuwse gebouw, waarvan het dak verdwenen is.