Steen der Zeven Heerlijkheden, Historische grensmarkering in Lommel, België

De Steen der Zeven Heerlijkheden is een rechtopstaande grenssteen van bleek grijsgroen gesteente, ruwweg rechthoekig met een afgeronde, ongelijke top en licht onregelmatige zijden die naar boven toe versmallen. Het ruwe oppervlak heeft een fijne verticale scheur op de voorzijde en een groenachtige verkleuring bij de basis. Hij staat in gras met verspreide bladeren, ongeveer 100 meter ten noorden van de buurtschap Blauwe Kei, op de grens van Lommel en Mol.

De steen werd in 1648 opgericht om de grenzen tussen zeven territoria aan te geven tijdens een periode van grote territoriale herstructurering in de Lage Landen. Na grensaanpassingen in 1843 kwam het geheel op Belgisch grondgebied te liggen.

De naam Schoongars komt van „schoon gras”, mooi gras of mooie weide, en werd door de eeuwen heen op veel manieren geschreven. Sinds de Vrede van Münster in 1648 kwamen hier de Zeven Heerlijkheden samen: Bergeijk en Lommel van de Republiek, Balen, Dessel, Mol en Postel van de Spaanse Nederlanden en Luyksgestel van het Prinsbisdom Luik. Volksverhalen vertelden dat er bloed uit de steen kwam zodra je er met een naald of speld in stak.

De steen staat in het gras op een honderdtal meter ten noorden van de buurtschap Blauwe Kei, op de grens van de provincies Limburg en Antwerpen. Je bereikt hem te voet; de grasbodem eromheen kan oneffen zijn, stevig schoeisel is handig. Afgevallen bladeren, een bank en een boomstam in de buurt wijzen de plek aan.

De steen werd lang verward met de nabije Blauwe Kei, een grenssteen tussen Mol en Postel, na een foutieve benoeming op een kaart van Philippe Vandermaelen die geschiedschrijvers als Petrus Panken overnamen. In 1981, nadat hij opnieuw was opgegraven en opgeknapt, werd hij gestolen door bewoners van het gehucht Blauwe Kei. Volksverhalen wilden dat er bloed uitkwam als je er met een naald in stak.