Iguanodon bernissartensis-beenderlagen, Paleontologische vindplaats in Bernissart, België

De Bernissart-vindplaats is een paleontologische lokaliteit in de steenkoolmijn Sainte-Barbe in Bernissart, België. De opvulling, de Cran aux Iguanodons, leverde minstens 43 specimina van Iguanodon bernissartensis op: 25 bijna volledige en 18 onvolledige skeletten, ongeveer 126 tot 125 miljoen jaar oud. Het opgestelde skelet toont een lange gebogen wervelkolom, een grote ribbenkast, een schedel linksboven, twee robuuste achterpoten met brede voeten op een licht betegelde vloer en twee kortere voorpoten met klauwen, met metalen stangen en draden voor donker omkaderde glaspanelen.

Op 28 februari 1878 drongen mijnwerkers Jules Cretteur en Alphonse Blanchard 322 meter diep in schacht 3 van de steenkoolmijn Sainte-Barbe door in een met klei gevulde doline, de Cran aux Iguanodons. Ze hielden de zwarte beenderen voor versteend hout tot mijnarts Lhoir ze als fossielen herkende. Louis Dollo beschreef later 25 bijna volledige skeletten van Iguanodon bernissartensis.

Het mijnafval werd bovengronds gezeefd en de beenderen bereikten Brussel via de geoloog François-Léopold Cornet, naar wie de mijn op 7 april 1878 Léon Latinis stuurde. Louis Dollo beschreef later Iguanodon bernissartensis op basis van dat materiaal. De naam van de mijn, Sainte-Barbe, kleeft nog altijd aan de kleiformatie die de fossielen bevat.

De mijn zelf is vandaag niet toegankelijk voor bezoekers, omdat deze ondergelopen is en de plaats onder water ligt. De opgegraven skeletten en beenderen kunnen in plaats daarvan in het museum in Brussel worden bekeken, waar ze permanent tentoongesteld zijn.

Wat deze ontdekking onderscheidt, is dat zoveel complete skeletten op één locatie werden gevonden, wat vragen oproept over hoe en waarom deze dieren tegelijk stierven. Wetenschappers werken nog steeds aan het oplossen van het mysterie van deze ongebruikelijke clustering.