Église Saint-Christophe de Charleroi, Katholieke parochiekerk aan het Place Charles II, Charleroi, België.

De Église Saint-Christophe de Charleroi staat op de place Vauban; de heropbouw van 1956 wordt beheerst door een geribde koperen koepel van zestien meter doorsnee en achtenveertig meter hoog, geflankeerd door twee stenen torentjes met beelden. De lichte stenen gevel heeft een diep terugspringende boogingang tussen zuilen en twee beeldnissen; rechts staat een bakstenen toren met puntdak. Binnen leidt het schip naar een gouden mozaïek van Jean Ransy met de Apocalyps, omlijst door een boog boven het altaar, met geometrische vloertegels en rijen houten stoelen.

Het gebouw begon in 1667 als een kleine militaire kapel voordat het in de vroege jaren 1700 werd herbouwd en hernoemd naar Sint-Christoffel. Deze verschuiving markeert het moment waarop het overging van een dienst alleen voor soldaten naar een groter gebedshuis voor de stad.

De kerk wordt soms basiliek genoemd, maar draagt die titel niet officieel. Burgemeester Joseph Tirou stelde de bouw van een basiliek voor in een toespraak kort na het bloedbad van Courcelles op 18 augustus 1944: „We moeten een basiliek bouwen … opdat dit nooit meer gebeurt!”. Het mozaïek in het koor, van Jean Ransy, beeldt de Apocalyps van Johannes uit.

De hoofdingang werd bij de verbouwing van 1956 naar de rue Vauban verplaatst; nader het gebouw dus van die kant en niet vanaf het plein. De oude kerk, sinds 1942 beschermd, dient nu als transept van het vergrote bouwwerk, met een lange schip dat naar het koor leidt. Zoek de funderingssteen van de kapel van 1667 in het portaal.

Het gouden mozaïek in het koor is van Jean Ransy en beeldt de Apocalyps van Johannes uit. De kerk wordt soms basiliek genoemd, maar voert die titel niet officieel: burgemeester Joseph Tirou pleitte in een toespraak kort na de moordpartij van Courcelles in augustus 1944 voor de bouw van „een basiliek”.