Grot van Belle-Roche, Prehistorische grot en archeologische vindplaats in Sprimont, België

Belle-Roche grot is een prehistorisch grottenstelsel met vier hoofdgalerijen dat zich over aanzienlijke lengte uitstrekt en hoog boven de rivier Amblève ligt. De structuur toont verschillende lagen die zowel lege afzettingen als gebieden met rijke archeologische vondsten bevatten.

Arbeiders van de steengroeve legden de grot in 1980 bloot, maar het belang ervan werd datzelfde jaar erkend, wat leidde tot reddingsopgravingen tot 1998. De site leverde ongeveer honderd vuurstenen werktuigen op, waaronder twee vuistbijlen uit het Acheuléen, en duizenden fossielen van grote zoogdieren uit het Cromeriaan. De werktuigen, waarschijnlijk gemaakt door Homo heidelbergensis, dateren van ongeveer 500.000 jaar geleden, de oudste dergelijke assemblage in de Benelux.

De naam Belle-Roche komt van de gelijknamige kalksteengroeve waar arbeiders in 1980 de vindplaats blootlegden. De grot is een paleokarst zonder zichtbare ingang, binnen valt niets te bezoeken; de beenderen en vuurstenen werktuigen, waaronder twee vuistbijlen uit het Acheuléen, zijn te zien in het museum Grand Curtius in Luik.

De grot ligt op het bovenste exploitatieplatform aan de oostkant van de steengroeve van Belle-Roche, op 160 m hoogte en 60 m boven de Amblève. Het is een opgevulde paleokarst zonder zichtbare toegang van buiten, dus men kan er niet in. De opgravingen liepen tot 1998, en een besluit van Waals minister Willy Borsus uit 2020 liet de steenwinning hervatten met bescherming van de site. Veel opgegraven materiaal is te zien in het museum Grand Curtius in Luik.

De grot is een opgevulde paleokarst zonder zichtbare toegang van buiten; de vier gangen liggen op het bovenste exploitatieplatform aan het oostelijke uiteinde van de kalksteengroeve van Belle-Roche. De breedste, gang IV, heeft een doorsnede van 8 × 4 m, en geofysische metingen wijzen op een lengte van meer dan honderd meter.