Stadhuis van Sint-Niklaas, Neogotisch stadhuis aan de Grote Markt, Sint-Niklaas, België.

Het stadhuis van Sint-Niklaas is een neogotisch gebouw ontworpen door Pieter Van Kerkhove en gebouwd tussen 1876 en 1878. De belforttoren van 40 meter herbergt een beiaard met 49 klokken, en de gevel, het belfort en de inkomhal zijn van witte hardsteen van Gobertange. Het gebouw is 39 meter breed en 24,75 meter hoog, gemeten vanaf het dak.

Na een verwoestende brand in 1874 ontwierp architect Pieter Van Kerckhove dit neogotische gebouw, dat in 1878 door Koning Leopold II werd ingewijd. De wederopbouw op deze plek was controversieel, omdat het plein volgens oudere regels vrij moest blijven.

De beiaard met 49 klokken in de toren werd in 1904 geplaatst ter gelegenheid van het honderdjarige jubileum van de stadsrechten; de klokken werden gegoten door de Leuvense klokkengieter Felix Van Aerschodt en ingespeeld door Jef Denyn, stadsbeiaardier van Mechelen. De eerste stadsbeiaardier van Sint-Niklaas werd in juli 1904 zijn leerling Alfons Rolliers.

Het stadhuis staat aan de Grote Markt en de twee ingangstrappen liggen aan de voet van het belfort. De achtergevel aan de Onze-Lieve-Vrouwestraat is soberder en bestaat uit baksteen van Rupelmonde; sinds 2016 biedt een nieuwe rechtervleugel onderdak aan de stadswinkel en het stadsarchief. Sinds 1981 is het gebouw een beschermd monument.

De belforttoren kreeg tijdens de bouw kritiek "te mager" te zijn en weinig karakter te hebben; Van Kerkhove loste dit in 1878 op met galmgaten, waardoor de toren zwaarder oogde en er een beiaard kon worden geïnstalleerd. De vier leeuwen aan de voet van de ingangstrappen werden in 1884 voltooid door Frans Van Havermaet.