Kartuizerklooster van Herne, Middeleeuws kartuizerklooster in Herne, België.

Het Kartuizerklooster van Herne, canoniek La Chapelle, werd in 1314 gesticht bij een mariale bedevaartskapel. De aanleg volgde de kartuizerregel: een klein klooster met priorijwoning, keuken en refter, en een groot klooster met de monnikscellen rond de ommegang. Een muur sloot het domein af, toegankelijk via een poortgebouw met gescheiden vrouwen- en mannenkwartier. De bewaarde bakstenen gevel op een grijze stenen sokkel heeft een centrale boogdeur met bovenlicht en hoge witomlijste ramen.

Het klooster werd in 1314 opgericht en diende bijna 500 jaar als een actief karthuizer centrum. Het werd gesloten en ontbonden in 1783 tijdens een golf van onderdrukking van religieuze instellingen in de regio.

Het klooster ontleende zijn canonieke naam Domus Capellae, of kartuis van de Kapel, aan een mariabeeldkapel die al als bedevaartsoord op de plek stond. Margaretha van York, echtgenote van Karel de Stoute, bezocht er haar raadsman, prior Laurent Muschezeele; bij haar dood in 1503 werd haar hart in Herne begraven en haar ingewanden in Scheut. De schilder Rogier van der Weyden schonk aan het klooster, waar zijn zoon Corneille monnik werd.

Het klooster lag binnen een ommuurde zone die enkel via het poortgebouw toegankelijk was; daarin bevond zich het vrouwengastenkwartier, het mannengastenkwartier lag verderop. De kloosterkerk was enkel voor de monniken, de parochianen woonden de mis bij in de oude kerk. Ook de Hof te Schiebeek in Herne behoorde tot het klooster. Wat rest is beschermd als monument binnen een beschermd dorpsgezicht.

De geschiedenis van het klooster is vooral bekend door de kronieken van drie van zijn monniken: Arnold Beeltsens, in 1456 ingetreden, schreef sober tot 1490; de humanist Jean Ammonius, verdacht van lutherse sympathieën, begon de zijne in 1529; Guillaume-Bruno Pédé werd later prior van Bois-Saint-Martin.