Kasteel Altenbroek, 18e-eeuws kasteel in Voeren, België

Kasteel Altenbroek is een witgepleisterd landhuis in het Noordal ten noordoosten van 's-Gravenvoeren. Het oudste deel is een rechthoekige westvleugel uit de 18e eeuw; de noordvleugel in baksteen dateert van rond 1775 en was een schaapsstal, met een gevelsteen waarop een schaap en het jaartal 1809 staan. De L-vormige plattegrond is voor het eerst in 1904 weergegeven, en ten zuiden ligt een U-vormige hoeve met een poort in de oostvleugel. De gevel heeft een verhoogd stenen terras met treden en balustrade, een veranda op slanke zuilen, schuiframen, een witte bargeboard met puntige hangers, een leien dak, een bakstenen schoorsteen en een vierkante toren.

De naam Broek, die moerassig land aanduidt, komt rond 1300 voor als Broeke bi Voeren; in 1314 wordt Jan van Voeren genoemd als heer van Broek, een leengoed van het graafschap Dalhem. Het kasteel ging via de families Melcops, Holset en De Berghe en werd in 1790 door Pierre Joseph de Schiervel door huwelijk verworven. De oudste vleugel dateert uit de 18e eeuw en de noordvleugel in baksteen werd rond 1775 gebouwd.

De naam Broek, plaatselijk Brook, verwijst naar moerassig land en komt rond 1300 voor als Broeke bi Voeren. Via de familie Hoen werd het goed Altenbroek, terwijl hun nieuwere bezit Hoensbroek ging heten. Sinds 2018 exploiteert een vennootschap het landgoed als hotel, trouw- en zakelijke evenementenlocatie, met een restaurant in de orangerie van de kasteelhoeve.

Het landgoed is via een dreef met de weg verbonden; het kasteel ligt in het natuurgebied Altenbroek, met een park met vijvers en drie bronnen, waaronder de Sint-Lambertusbron. De hoeve ligt ten zuiden van het kasteel, U-vormig met de open zijde naar het noorden, en de ingang is via een poort in de oostvleugel. Het restaurant bevindt zich in de orangerie van de kasteelhoeve.

Een herdershut op het terrein bevat een gehouwen steen uit 1809 met een schapenrelief, dat de agrarische wortels van het eigendom markeert. Deze bewerkte steen onthult hoe belangrijk veeteelt was voor de identiteit en dagelijkse werkzaamheden van het landgoed.