Onze-Lieve-Vrouwekerk, Kerkgebouw in Deinze, België

De Onze-Lieve-Vrouwekerk is een kerk in Scheldegotiek, grotendeels opgetrokken uit Doornikse steen, met een basilicale plattegrond, een vierkante romaanse onderbouw die een achthoekige vieringtoren draagt en een vijfzijdige koorsluiting. De westgevel heeft twee achthoekige traptorens en een spitsboogportaal met een stenen beeld van de Moeder Gods uit 1889. Binnen staan cilindrische zuilen met gebeeldhouwde kapitelen langs het schip, en een Van Peteghem-orgel uit 1740 in een orgelkas van Petrus Meyns.

Een kerk in Deinze is vanaf 840 gedocumenteerd, toen Lodewijk de Vrome haar schonk aan de bisschop van Tournai. Na een brand in 1327 werd ze heropgebouwd in Scheldegotische stijl; stadsbranden in 1381 en 1382 verwoestten het koor, dat daarna werd hersteld en vergroot. Koning Filips IV keurde in 1637 een schenking goed voor het herstel van het schip, dat bisschop Triest in 1643 wijdde. Architect Auguste Van Assche leidde van 1862 tot 1906 een grondige restauratie.

Het plein naast de kerk kreeg op 13 mei 2011 de naam Sint-Poppoplein, naar Poppo, de in 978 in Deinze geboren abt van Stavelot die de kerk na zijn terugkeer uit het Heilige Land relieken schonk. Die werden in een muur van de kerk ingemetseld. In de linkerzijbeuk hangt een Aanbidding der Wijzen die aan Gaspar de Crayer wordt toegeschreven, maar door sommigen aan de Oudenaardse kunstenaar Simon De Pape.

De kerk staat op het Marktplein in het centrum van Deinze en is regelmatig geopend voor bezoekers gedurende de week. De centrale ligging maakt het gemakkelijk bereikbaar te voet en het dient als natuurlijk ontmoetingspunt in de stad.

In 1988 werd hier een beiaard met 37 klokken van gieterij Eijsbouts geïnstalleerd; in 1994 kwamen er nog elf klokken bij. Het is de eerste grotetertsbeiaard die ooit werd geplaatst. Een automatische speelcomputer laat om het half uur een melodie horen, en een beiaardier bespeelt het instrument geregeld. Daarnaast hangen vier aparte luidklokken, waarvan één uit 1652.