Jaïntempel van Antwerpen, Jaïntempel in Wilrijk, Antwerpen, België

De jaïntempel van Antwerpen, officieel Shankheshvar Parshvanath Mandir, is een complex in wit marmer in Wilrijk, opgebouwd uit blokken die in Ahmedabad werden gebeeldhouwd en naar Antwerpen verscheept. De trapsgewijs versmallende toren eindigt in een afgeronde bekroning, met banden van kleine boognissen, miniatuurpaviljoenen en rijen gebeeldhouwde figuren, en een uitstekend balkon met geribbelde gewelfde onderzijde. Een portiek op gebeeldhouwde pijlers staat voor het verhoogde heiligdom; links ligt een lager, platgedekt zuilengedeelte.

De eerste steen werd op 19 april 1996 gelegd op een door priesters vastgestelde maanstand, waarbij een koker met edelstenen, geld en rituele objecten in de grond werd begraven. De marmerblokken werden in Ahmedabad gebeeldhouwd uit Makrana-marmer, hetzelfde type als dat van de Taj Mahal, en vanaf 2001 naar Antwerpen verscheept. De tempel opende in 2010 en werd op 27 augustus ingewijd.

De naam Shankheshvar Parshvanath Mandir verwijst naar Shankheshvar, een jaïns bedevaartsoord in het district Patan in Gujarat, en naar Parshvanatha, de 23ste Tirthankara. Elk jaar op 27 augustus wordt de inwijding herdacht met de dhvajārohaṇa, het hijsen van een vlag; bij de opening in 2010 droeg de gemeenschap het gebouw op aan het Belgische volk als retourgeschenk.

De tempel ligt in Wilrijk, in het zuiden van Antwerpen, op een voormalig sportveld van 30.000 vierkante meter dat in 1992 werd aangekocht; tempel en cultureel centrum beslaan daarvan 4.000, en ook een parking en cricketvelden waren gepland. Wekelijks worden begeleide rondleidingen georganiseerd en dagelijks komen tot tweehonderd mensen bidden en mediteren. Jaarlijks worden pelgrimstochten vanuit het Verenigd Koninkrijk georganiseerd.

Het marmer kwam uit Makrana, dezelfde groeve als die van de Taj Mahal, en de blokken werden gebeeldhouwd in Ahmedabad, waar tot de zware aardbeving van 2001 zo'n tweehonderd Indiërs werkten. Veel van het beeldhouwwerk werd met de computer ontworpen en met een computergestuurde boor geciseleerd terwijl de blokken op een platform ronddraaiden; sommige stukken werden met de hand bewerkt door traditionele ivoorsnijders.