Sint-Ritakerk, kerkgebouw in Harelbeke, België

De Sint-Ritakerk is een kerk in Harelbeke met de vorm van een afgeknotte piramide: een zeshoekig grondvlak van 30 meter diameter, met dunne wanden die enkel door de koepelconstructie worden samengehouden. Een schuin liggend glasvlak van 17 tot 29 meter hoogte vormt de centrale lichtbron op de afknotting. De toegang bevindt zich onder een bijna 5 meter hoge en 10 meter brede luifel, aan beide kanten ondersteund door gewapend betonnen wanden.

De opdracht voor de parochiekerk werd in 1952 gegeven door het stadsbestuur van Harelbeke, dat de kerk ook als bedevaartkerk wilde. De bouwwerken startten in 1963, werden door technische moeilijkheden tijdelijk stopgezet en in 1966 werd de kerk ingewijd. Sedert 8 maart 2016 is het gebouw beschermd als monument omwille van de artistieke en bouwkundige waarde.

De Sint-Ritakerk draagt de naam van heilige Rita, vereerd om haar medelijden en geduld. Het moderne betonnen gebouw verschilt duidelijk van traditionele kerken en toont hoe de gemeenschap nieuwe vormen van aanbidding en bijeenkomst heeft omarmd.

De ingang ligt onder een bijna 5 meter hoge en 10 meter brede luifel, aan beide kanten gedragen door wanden van gewapend beton; de donkere deur zit linksonder in de voorgevel. De kerk staat in de wijk Zandberg, ten westen van het centrum van Harelbeke, dicht bij de grens met Kortrijk. Sinds 8 maart 2016 is het gebouw beschermd als monument.

De dunne wanden worden enkel samengehouden door de koepelconstructie, en door hun vorm kunnen ze verschillende weersomstandigheden weerstaan. Binnen zijn de wanden bekleed met houtwolcementplaten, terwijl de naar het altaar oplopende vloer uit granitotegels bestaat, niet uit het donkere antraciet dat Léon Stynen wilde.