Abdij Ten Duinen, Benedictijner abdij in Koksijde, België

De Abdij Ten Duinen in Koksijde bewaart lage, vervallen muren van lichtgrijze en beige steen met rechthoekige openingen en korte uitstekende delen. Twee korte cilindrische stenen zuilen staan rechtop in het gras, en rechts loopt achter de muur een verhoogd platform van baksteen en stenen platen. De abdijkerk, ingewijd in 1262, had een schip en koor van 115 meter lang en was daarmee een van de grootste kerken van Vlaanderen.

Kluizenaar Ligerius vestigde zich omstreeks 1107 in de duinen bij Veurne; onder abt Fulco sloot de gemeenschap zich in 1138 aan bij de cisterciënzers, met Robrecht van Brugge als eerste abt. Idesbaldus, in 1155 tot derde abt verkozen, verkreeg de eerste pauselijke bevestiging van de bezittingen. De 13e eeuw was het hoogtepunt: omstreeks 1250 zo'n 370 leden en een in 1262 ingewijde abdijkerk van 115 meter lang. Calvinistische beeldenstormers plunderden de site in 1566, troepen brandden haar vanaf 1578 af; de monniken verhuisden naar Brugge en in 1796 werd de abdij afgeschaft.

De leuze van de abdij was Fac necessitate virtutem, 'maak van de nood een deugd'. De derde abt, Idesbaldus, in 1155 verkozen, werd later als heilige vereerd; bij de afbraak van de oude site in 1623 kwam een loden kist met zijn goed bewaarde resten boven, en de devotie houdt tot vandaag stand.

De ruïnes liggen in de duinen van Koksijde, dicht bij de kust, en werden vanaf 1949 opgegraven; de teruggevonden site vormt nu een openluchtmuseum. Lage muren en twee korte zuilen staan in het gras, met een verhoogd platform van baksteen en steen bij de rechterhoek van de muur. De grond is deels oneffen, stevige schoenen zijn handig.

De leuze van de abdij was Fac necessitate virtutem, 'maak van de nood een deugd'. Het Engelse bezit werd in de vroege 14e eeuw verkocht, en in 1623 bleek een loden kist die bij de afbraak van de oude site werd bovengehaald de goed bewaarde resten van Idesbaldus, de derde abt, te bevatten.